Σελίδες

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Σάββατο 21 Ιουνίου 2014

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

 GREEK SURNAMES
Προς Εγώ
Ιούν 21 τις 4:41 π.μ.

Αυτό το μήνυμα περιέχει μπλοκαρισμένες εικόνες.

GREEK SURNAMES


Posted: 20 Jun 2014 04:00 AM PDT

H έγκυρη βρετανική εφημερίδα Independent σε ένα άρθρο της...
... έγραψε... "Eureka! Εκπληκτική ανακάλυψη αποκαλύπτει τα μυστικά των αρχαίων Ελλήνων" .
Χιλιάδες χειρόγραφα που έως τώρα δεν μπορούσαμε να διαβάσουμε και που περιέχουν σπουδαία κείμενα της κλασσικής φιλολογίας τώρα μπορούν να διαβαστούν για πρώτη φορά με μια τεχνολογία που πιστεύεται ότι θα ξεκλειδώσει τα μυστικά των αρχαίων Ελλήνων.
Μεταξύ των άλλων θησαυρών που έχουν ήδη ανακαλυφθεί από μια ομάδα επιστημόνων του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης υπάρχουν και άγνωστα έως τώρα έργα κλασσικών γιγάντων όπως ο Σοφοκλής, ο Ευριπίδης και ο Ησίοδος.
Αόρατη με το κοινό φως, η ξεβαμμένη μελάνη γίνεται καθαρά ορατή κάτω από υπέρυθρο φως, με τεχνικές ανάλογες με την επισκόπηση από δορυφόρους.
Τα κείμενα της Οξφόρδης αποτελούν μέρος ενός μεγάλου αριθμού παπύρων που βρέθηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα σε έναν αρχαίο σκουπιδότοπο της ελληνο-αιγυπτιακής πόλης του Οξυρύγχου.
Απομένουν χιλιάδες κείμενα να διαβαστούν μέσα στην επόμενη δεκαετία, περιλαμβανομένων έργων του Οβιδίου και του Αισχύλου. Υπάρχουν περίπου 400,000 κομμάτια παπύρων φυλαγμένα σε 800 κιβώτια στην Βιβλιοθήκη Sackler της Οξφόρδης και αποτελούν το μεγαλύτερο όγκο κλασσικών ελληνικών χειρογράφων του κόσμου.
Οι ακαδημαϊκοί χαιρέτησαν με ενθουσιασμό την νέα ανακάλυψη η οποία μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση κατά 20% των σωζόμενων ελληνικών έργων.
Μέσα στα έως τώρα άγνωστα κείμενα που κατόρθωσαν να διαβάσουν με την τεχνική αυτή, περιλαμβάνονται τμήματα της χαμένης από καιρό τραγωδίας «Επίγονοι» του Σοφοκλή, μέρος μιας χαμένης νουβέλας του Έλληνα συγγραφέα Λουκιανού του 2ου αιώνα, άγνωστο κείμενο του Ευριπίδη, μυθολογική ποίηση του ποιητή Παρθένιου του 1ου αι. π.Χ, έργο του Ησίοδου του 7ου αι., και ένα επικό ποίημα του Αρχίλοχου, ενός διαδόχου του 7ου αι. του Ομήρου, που περιγράφει γεγονότα που οδήγησαν στον Τρωικό πόλεμο.
«Είναι τα πιο φανταστικά νέα. Υπάρχουν δύο πράγματα εδώ. Το πρώτο είναι πόσο φοβερά επηρέαζαν τις επιστήμες και τις τέχνες οι Έλληνες. Το δεύτερο είναι πόσο λίγα από τα γραπτά τους σώζονται » λένε οι Άγγλοι επιστήμονες... conspiracyfeeds)

www.kontranews.gr
Posted: 19 Jun 2014 11:00 PM PDT
Του Νίκου Λυγερού
Για την ελληνική ΑΟΖ και τον ελληνικό ζεόλιθο, πρέπει να σκεφθείς ότι έχεις αυτό που θες και αν το θες, έχεις αυτό που αξίζεις. Έχουμε στρατηγικό ορυκτό πλούτο και στη θάλασσα και στη ξηρά κι αναρωτιόμαστε ακόμα και τώρα τι πρέπει να κάνουμε για ν’αλλάξουμε τα δεδομένα της οικονομίας της πατρίδας μας έχουμε γεμίσει με ειδικούς ασχετοσύνης που δεν ξέρουν καν τι είναι επιστήμη για να δικαιολογήσουν πολιτικές απραξίες ενώ δεν μπορεί να υπάρχει καμιά δικαιολογία. Οι υδρογονάνθρακες και ο ζεόλιθος δεν είναι αφαιρετικές έννοιες μαθηματικών μοντέλων αλλά ελληνικής πραγματικότητας που πρέπει να αξιοποιήσουμε για ν’ αποφύγουμε και τις πιέσεις που δεχόμαστε από ενέργειες που καταπατούν παντελώς τους ανθρώπους και το περιβάλλον. Τώρα θέλουμε δε θέλουμε, οι ΑΟΖ και Ζεόλιθος ανήκουν στην υψηλή στρατηγική της Ελλάδας. Κι αν μερικοί λένε ότι είναι μόνο λόγω ανάγκης που εμφανίστηκαν αυτά τα θέματα πρέπει να θυμηθούν ότι ακόμα και ο Χριστός εμφανίστηκε για τον ίδιο λόγο. Σημασία έχει τώρα η υλοποίηση μιας αναμονής που έγινε ετοιμότητα λόγω της προετοιμασίας μας αφού τώρα γνωρίζουμε και τα μεγέθη και τα αποτελέσματα. Η πατρίδα μας χρειάζεται όχι μόνο ανάπτυξη αλλά πρώτα από όλα ανάκαμψη. Αυτό θέλει η πατρίδα και ο λαός μας, όλα τα άλλα είναι είναι απλώς λεπτομέρειες μικροπολιτικής.
Πηγή: http://www.lygeros.org/articles.php?n=15615&l=gr
Posted: 19 Jun 2014 10:30 PM PDT
Ο Μέγας Αλέξανδρος, οι πρώτοι Χριστιανοί, η Καθολική εκκλησία και μια γνωστή κρύπτη με ένα κρυμμένο μυστικό. Μπορεί ο παρακάτω συσχετισμός ιστορικών γεγονότων και εικασιών να είναι πραγματικός; Σκέψου, έχει το δικαίωμα μια θρησκευτική εξουσία να αποκρύψει μια ιστορική "αλήθεια";
Ο Μέγας Αλέξανδρος, ο μεγάλος αυτός αρχαίος Έλληνας στρατηλάτης, είναι σίγουρα μια από τις πιο γνώριμες προσωπικότητες της αρχαιότητας.
Στην Ελλάδα είναι γνωστός ως ο άνθρωπος που ένωσε τα διάφορα ελληνικά φύλα και μέσα από τις κατακτήσεις του μετέδωσε τον ελληνικό πολιτισμό σε ένα μεγάλο τμήμα του τότε γνωστού κόσμου.
Στην Περσία είναι γνωστός ως ο μεγάλος αντίπαλος. Σε χώρες από όπου πέρασε ή και δεν πέρασε λένε ιστορίες και θρύλους γι’ αυτόν. Στα βάθη της κεντρικής Ασίας υπάρχουν φυλές που ακόμη και σήμερα θεωρούν εαυτούς απόγονους του Αλέξανδρου και των στρατιωτών του.
Σε όλους αυτούς του θρύλους και τις ιστορίες σχετικά με τον Αλέξανδρο ήρθε πρόσφατα να προστεθεί και μια ακόμη. Ο Βρετανός μελετητής Andrew Chugg υποστηρίζει πως έχει εντοπίσει τη σορό του Αλέξανδρου.
Η περιγραφή των γεγονότων που εξιστορεί από την μια φαίνονται να ακολουθούν κάποια λογική, από την άλλη μοιάζουν με παραμύθι. Ας πάρουμε όμως
τα πράγματα από την αρχή.
Το 334 π.Χ. αφού ο Αλέξανδρος εδραίωσε την κυριαρχία του στην Ελλάδα, ξεκίνησε την εκστρατεία του ενάντια στην Περσική Αυτοκρατορία. Μετά από αλλεπάλληλες νίκες έφτασε στην Ινδία όπου νίκησε τον Πόρο στη μάχη του Υδάσπη το 326 π.Χ..
Στόχος του ήταν να συνεχίσει τις εκστρατείες αλλά οι στρατιώτες του αρνήθηκαν. Ο Αλέξανδρος δέχτηκε και ξεκίνησε το ταξίδι της επιστροφής. Αφού οργάνωσε την αυτοκρατορία σταμάτησε στη Βαβυλώνα και άρχισε να καταστρώνει σχέδια για την κατάκτηση της Αραβικής Χερσονήσου.
Δεν πρόλαβε όμως να τα εκπληρώσει. Στις 10/11 Ιουνίου του 323 π.Χ., λίγες ημέρες πριν ξεκινήσει την νέα εκστρατεία του, πέθανε. Δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα από τι.
Η πιο πιθανή εκδοχή είναι να πέθανε από ελονοσία. Λίγο πριν πεθάνει είχε οδηγήσει μια ανιχνευτική αποστολή σε παραποτάμους του Ευφράτη με ελώδεις περιοχές γεμάτες κουνούπια.
Το σώμα του Αλέξανδρου ταριχεύθηκε και φαίνεται πως σκοπός των υπασπιστών του, ή τελευταία του επιθυμία, ήταν να θαφτεί στη Μακεδονία ποτέ όπως δεν έφτασε εκεί. Με τον θάνατο του ξέσπασαν διαμάχες ανάμεσα στους αξιωματικούς του για την διαδοχή.
Ο Πτολεμαίος, ένας από τους στενότερους φίλους του Αλέξανδρου, πήρε την Αίγυπτο και μαζί το σώμα του Αλέξανδρου το οποίο μετέφερε στην Μέμφιδα. Αργότερα, ο γιος του Πτολεμαίου, Πτολεμαίος Β’ έχτισε ένα ένδοξο μαυσωλείο στην Αλεξάνδρεια και μετέφερε την σορό του Αλέξανδρου εκεί.
Στην Αλεξάνδρεια η σορός έμεινε με βεβαιότητα για τους επόμενους περίπου έξι αιώνες και έγινε αντικείμενο μεγάλων τιμών. Φημισμένοι Ρωμαίοι όπως ο Πομπήιος, ο Ιούλιος Καίσαρας και ο Αύγουστος Καίσαρας επισκέφθηκαν το μαυσωλείο για να αποδώσουν τιμή στον μεγάλο στρατηλάτη.
Όποιος επιφανής Ρωμαίος ή άλλος επισκεπτόταν την Αλεξάνδρεια, σχεδόν με βεβαιότητα πήγαινε και στο μαυσωλείο του Αλέξανδρου. Το 215 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Καρακάλας έκλεισε τον τάφο για το κοινό.
Τα ίχνη του μαυσωλείου γίνονται ισχνά προς το τέλους του 3ου αν και μια αναφορά του Πατριάρχη Γεωργίου που χρονολογείται στο 361 μ.Χ. φαίνεται να υπονοεί ότι το μαυσωλείο ήταν ακόμη ακέραιο.
Το 365 μ.Χ. η Αλεξάνδρεια γνώρισε ένα μεγάλο σεισμό και το επακόλουθο τσουνάμι φαίνεται πως κατέστρεψε το μαυσωλείο. Προς το τέλος του αιώνα υπάρχει αναφορά ότι το σώμα του Αλέξανδρου ήταν ακόμη εκεί.
Λίγο αργότερα όμως ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρει ότι οι Αλεξάνδρειοι δεν γνώριζαν που βρίσκεται ο τάφος. Το ίδιο λέει και ο Θεοδώρητος λίγες δεκαετίες μετέπειτα. Μπορούμε λοιπόν να πούμε με αρκετή βεβαιότητα ότι η σορός του Αλέξανδρου χάθηκε γύρω στα τέλη του 4ου αιώνα μ.Χ.
Τι απέγινε; Πολλοί νομίζουν ότι όταν η Αυτοκρατορία έγινε Χριστιανική, οι Χριστιανοί καταλήφθηκαν από καταστρεπτική μανία και κατέστρεψαν πάμπολλα έργα τέχνης, κτίρια κλπ. Γιατί όχι λοιπόν και το σώμα του Αλέξανδρου.
Ο James Hannam όμως έχει αποδείξει με προσεκτική μελέτη των πηγών ότι τα περί καταστροφών από Χριστιανούς είναι ένας μεγάλος μύθος, δυστυχώς συχνά αναμασούμενος.
Αν το σώμα λοιπόν δεν καταστράφηκε, τι απέγινε; Το πιθανότερο είναι ότι με την εδραίωση του Χριστιανισμού στην Αίγυπτο προσκυνήματα στον τάφο του Αλέξανδρου δεν θεωρούνταν πλέον πρέποντα και έτσι το σώμα του ίσως αποθηκεύτηκε σε κάποια κρύπτη μέσα ή κοντά στο κατεστραμμένο πλέον μαυσωλείο.
Η ιστορία θα μπορούσε να τελειώσει εδώ, όμως έχει και συνέχεια και μάλιστα εντυπωσιακή. Λίγο μετά την εξαφάνιση της σορού του Αλέξανδρου εμφανίζεται μια άλλη σορός, η σορός του Ευαγγελιστή Μάρκου.
Είναι η εποχή που οι Χριστιανοί, σε συνέχιση αρχαίων παγανιστικών προτύπων, αρχίζουν να αποδίδουν τιμές σε λείψανα και σορούς αγίων ανθρώπων.
Κάθε πόλη "έπρεπε" πλέον να έχει το λείψανο της και για την Αλεξάνδρεια το πιο κατάλληλο ήταν αυτό του Ευαγγελιστή Μάρκου, ο οποίος σύμφωνα με την παράδοση έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εδραίωση των πρώτων Χριστιανικών εκκλησιών της πόλης.
Υπήρχε όμως ένα διπλό πρόβλημα. Πρώτον, σύμφωνα με τις πλέον έγκυρες πηγές, ο Ευαγγελιστής Μάρκος μαρτύρησε στην Αλεξάνδρεια το 68 μ.Χ. και οι ειδωλολάτρες έκαψαν κατόπιν το σώμα του.
Δεύτερον, ακόμη και αν δεν το είχαν κάψει είναι γνωστό ότι οι Χριστιανοί δεν ταρίχευαν τους νεκρούς. Οπότε λοιπόν η σορός του "Μάρκου" αποκλείεται να ήταν η πραγματική σορός του Ευαγγελιστή Μάρκου. Τότε λοιπόν ποιανού ήταν;
Η Αίγυπτος βέβαια δεν έχει έλλειψη από ταριχευμένα σώματα. Τις περισσότερες φορές όμως αυτά είναι καλά κρυμμένα σε τάφους και είναι απίθανο οι Χριστιανοί να άρχισαν τις συλήσεις τάφων για να βρουν μια σορό.
Είναι πολύ πιθανότερο να βρήκαν τυχαία, ή εν γνώση την καλοδιατηρημένη σορό του Αλέξανδρου με το λευκό δέρμα και τα ξανθά μαλλιά και να την "βάφτισαν" Ευαγγελιστής Μάρκος.
Φυσικά κάτι τέτοιο δεν μπορεί να αποδειχθεί και παραμένει μια εικασία. Το σίγουρο είναι ότι η σορός του Αλέξανδρου χάνεται από την ιστορία στα τέλη του 4ου αιώνα και πολύ σύντομα εμφανίζεται η σορός του Ευαγγελιστή Μάρκου που δεν μπορεί να ήταν όμως του Ευαγγελιστή Μάρκου.
Δεν μπορούμε να είμαστε απόλυτα βέβαιοι, αλλά είναι πολύ πιθανό οι δυο σοροί να είναι στην πραγματικότητα μια, αυτή του Αλέξανδρου.
Η σορός του "Μάρκου" έμεινε στην Αλεξάνδρεια για περίπου 400 χρόνια. Το 827 μ.Χ. δυο έμποροι από την Βενετία μετέφεραν το σώμα στη Βενετία όπου και παραμένει μέχρι σήμερα σε μια κρύπτη στην εκκλησία του Αγίου Μάρκου.
Υπάρχει λοιπόν μια σοβαρή πιθανότητα η σορός στην κρύπτη της εκκλησίας του Αγίου Μάρκου να είναι αυτή του Αλέξανδρου. Αν έχεις επισκεφθεί την Βενετία και την εκκλησία του Αγίου Μάρκου τότε ίσως να ήσουν σε απόσταση αναπνοής από τον μεγάλο αρχαίο στρατηλάτη χωρίς να το ξέρεις!
Υπάρχει τρόπος να μάθουμε αν αυτό το σενάριο αληθεύει; Ναι και όχι. Επιστημονικά, ναι. Μια προσεκτική μελέτη θα μπορούσε να επιβεβαίωση την ταυτότητα καθώς γνωρίζουμε για τραυματισμούς και άλλα χαρακτηριστικά του.
Στην πραγματικότητα μάλλον όχι. Η Καθολική Εκκλησία αρνείται να δώσει άδεια για να γίνει μια τέτοια μελέτη με το σκεπτικό ότι η σορός είχε εξεταστεί οπτικά το 1815 και 1835 όχι βέβαια με σκοπό να γίνει πιθανή ταύτιση με τον Αλέξανδρο αλλά για άλλους λόγους.
Το μυστήριο λοιπόν για το αν στην Βενετία υπάρχει η σορός του Αλέξανδρου ίσως παραμείνει μυστήριο για αρκετές δεκαετίες ακόμη.

 ===================================================================
GREEK SURNAMES
Προς Εγώ


Σήμερα στις 4:47 π.μ.

GREEK SURNAMES


Posted: 21 Jun 2014 11:00 AM PDT
Οι αρχαίοι Έλληνες συνεχίζουν να αποτελούν «βαριά» ονόματα στο παγκόσμιο «χρηματιστήριο» των ιδεών, όπως δείχνει μια εκτεταμένη ανάλυση ευρωπαίων ερευνητών στη Wikipedia, και μάλιστα στις εκδόσεις που διαθέτει η διάσημη ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια στις 24 κυριότερες γλώσσες του πλανήτη, τις οποίες μιλά περίπου το 60% του πληθυσμού της Γης.

Ο Αριστοτέλης, ο Πλάτων και ο Μέγας Αλέξανδρος «φιγουράρουν» στις δύο ξεχωριστές δεκάδες (Top 10) των προσώπων με την μεγαλύτερη επιρροή διεθνώς. Στην κορυφή των δύο σχετικών «λιστών επιρροής» (οι οποίες διαφέρουν μεταξύ τους στην μεθοδολογία κατάταξης) βρίσκονται μάλλον δύο εκπλήξεις: στη μία ο όχι ευρέως γνωστός Σουηδός φυσιοδίφης του 18ου αιώνα Κάρολος Λινναίος, ο «πατέρας» της σύγχρονης ταξινόμησης των φυτών και των ζώων, και στην άλλη ο Αδόλφος Χίτλερ.

Οι ερευνητές από τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ισπανία, με επικεφαλής τον Γιουνγκ-Χο Εόμ του Πανεπιστημίου της Τουλούζης και του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας (CNRS), κατέταξαν τις διεθνείς προσωπικότητες με βάση τους συνδέσμους (links) που εμφανίζονται στα περίπου 31 εκατομμύρια λήμματα - άρθρα της Wikipedia, η οποία, με τις εκδόσεις της σε 287 διαφορετικές γλώσσες, αποτελεί το μεγαλύτερο αποθετήριο παγκόσμιας γνώσης.


Ο Πλάτων (427 π.Χ. - 347 π.Χ.) αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος από την Αθήνα, ο πιο γνωστός μαθητής του Σωκράτη και δάσκαλος του Αριστοτέλη.
Οι επιστήμονες αντιμετώπισαν τη Wikipedia ως ένα δίκτυο άρθρων. Όσο περισσότεροι είναι οι σύνδεσμοι του δικτύου προς ένα άρθρο, τόσο μεγαλύτερη θεωρείται η επιρροή του ονόματος που αντιστοιχεί σε αυτό το λήμμα. Ο αριθμός αυτών των «εισερχόμενων» συνδέσμων καταγράφηκε μέσω του αλγόριθμου PageRank που έχει δημιουργηθεί από τη Google και έτσι προέκυψε η πρώτη βασική παγκόσμια κατάταξη.
Μια δεύτερη πιο σύνθετη κατάταξη παγκόσμιας επιρροής, δημιουργήθηκε με τη χρήση ενός άλλου αλγόριθμου, του 2DRank, ο οποίος μετρά ταυτόχρονα τόσο τους εισερχόμενους συνδέσμους (δηλαδή τις παραπομπές των άλλων ιστοσελίδων σε μια ιστοσελίδα που αφορά σε κάποια προσωπικότητα), όσο και τους εξερχόμενους συνδέσμους (δηλαδή τις παραπομπές από μια ιστοσελίδα που αφορά κάποια προσωπικότητα, προς άλλες ιστοσελίδες).

Η κορυφαία δεκάδα

Έτσι, η πρώτη κορυφαία δεκάδα (με βάση τον αλγόριθμο PageRank) απαρτίζεται κατά σειρά από τους Κάρολο Λινναίο, Ιησού Χριστό (έπεσε από την πρώτη θέση που είχε το 2010 σε αντίστοιχη κατάταξη), Αριστοτέλη (3ο), Ναπολέοντα, Χίτλερ, Ιούλιο Καίσαρα, Πλάτωνα (7ο), Σαίξπηρ, Αϊνστάιν και βασίλισσα Ελισάβετ Β'.
Είναι αξιοσημείωτη η παγκόσμια εμβέλεια τόσο του Αριστοτέλη, όσο και του Πλάτωνα, καθώς περιλαμβάνονται στην κορυφαία εκατοντάδα (Top 100) στις εκδόσεις της Wikipedia και στις 24 κυριότερες γλώσσες του πλανήτη. Επιπλέον, με βαθμολογία 2.237 «πόντων», ο Αριστοτέλης απέχει ελάχιστα από την κορυφή (ο πρώτος Λινναίος έχει 2.284 και ο δεύτερος Ιησούς Χριστός 2.282, ενώ ο τέταρτος Ναπολέων έχει 2.208). Στην αγγλόφωνη Wikipedia ο Αριστοτέλης κατέχει την 7η θέση επιρροής, συνεπώς η απήχησή του είναι ακόμα μεγαλύτερη στις μη αγγλόφωνες χώρες.


Ο Αριστοτέλης (αρχ.  Ἀριστοτέλης 384 - 322 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος και πολυεπιστήμονας, μαθητής του Πλάτωνα και διδάσκαλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Είναι εντυπωσιακό ότι ο Λινναίος βρίσκεται στην κορυφή και στις 24 διαφορετικές εκδόσεις της Wikipedia, καθώς η επιστημονική ονοματολογία είναι κοινή στις διαφορετικές γλώσσες και τελικά πάμπολλες επιστημονικές ορολογίες ανάγονται στο έργο του, οπότε μια πλειάδα ιστοσελίδων παραπέμπουν σε αυτόν.

Η δεύτερη δεκάδα

Η δεύτερη κορυφαία δεκάδα (με βάση τον αλγόριθμο 2DRank) περιλαμβάνει κατά σειρά τους Χίτλερ, Μάικλ Τζάκσον, Μαντόνα, Ιησού Χριστό, Μπετόβεν, Μότσαρτ, πάπα Βενέδικτο, Μέγα Αλέξανδρο (8ο), Δαρβίνο και Μπαράκ Ομπάμα. Ο Μέγας Αλέξανδρος συγκεντρώνει βαθμολογία 789 έναντι 1.537 του πρώτου Χίτλερ και το όνομά του περιλαμβάνεται στις 11 από τις 24 εκδόσεις της Wikipedia.

Η ελληνική Wikipedia
Στην ελληνική έκδοση της ηλεκτρονικής εγκυκλοπαίδειας, ως σημαντικότερο πρόσωπο από άποψη αριθμού παραπομπών άλλων ιστοσελίδων στο όνομά του (λίστα PageRank) κατατάσσεται ο Μέγας Αλέξανδρος. Την πρώτη δεκάδα συμπληρώνουν κατά σειρά ο Ιησούς Χριστός, ο Αριστοτέλης, ο Ηρόδοτος, ο Πλάτων, ο Ναπολέων, ο Στράβων, ο Παυσανίας, ο Χίτλερ και ο Λινναίος.



Μέγας Αλέξανδρος.
Ειδικότερα, από πλευράς προσωπικοτήτων της πιο σύγχρονης πολιτικής ζωής και ελληνικής ιστορίας, βρίσκουμε κατά σειρά τον βασιλιά Οθωνα (12), τον Ιωάννη Καποδίστρια (17), τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη (19), τον Ελευθέριο Βενιζέλο (24), τον Ανδρέα Παπανδρέου (39), τον Κωνσταντίνο Καραμανλή (56), τον Ιωάννη Μεταξά (57), τον Γιώργο Παπανδρέου (83) και τον Χαρίλαο Τρικούπη (89).

Στη δεύτερη κατάταξη 2DRank (με βάση τις εισερχόμενες και εξερχόμενες παραπομπές ιστοσελίδων), στην πρώτη θέση βρίσκεται ο Πλάτων και η δεκάδα συμπληρώνεται κατά σειρά από τους Μέγα Αλέξανδρο, Ελευθέριο Βενιζέλο, Αύγουστο (ρωμαίο αυτοκράτορα), Μπετόβεν, Ανδρέα Παπανδρέου, Ιωάννη Καποδίστρια, Πλούταρχο, Μέγα Κωνσταντίνο και Χίτλερ.
 http://www.naftemporiki.gr/story/819285/aristotelis-kai-platonas-ta-prosopa-me-ti-megaluteri-epirroi-diethnos
Posted: 21 Jun 2014 08:14 AM PDT
Του Νίκου Λυγερού
Η ελληνική αναγνώριση της γενοκτονίας των Ασσυρίων προετοιμάζεται. Ως θέμα ακολουθεί τις αποφάσεις του Ευρωκοινοβουλίου το 2006, της Σουηδίας το 2010 αλλά και την πορεία της Αυστραλίας που προσπαθεί ν’ αναγνωρίσει την τριάδα γενοκτονιών δηλαδή τη γενοκτονία των Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ποντίων. Η Ελλάδα σε αυτό το πλαίσιο έχει αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Ποντίων το 1994 και τη γενοκτονία των Αρμενίων το 1996. Και τώρα είμαστε σε αναμονή για την τρίτη αναγνώριση. Η διαδικασία άρχισε με τους προσφυγικούς συλλόγους που με τα ψηφίσματά τους αναγνώρισαν τη γενοκτονία των Ασσυρίων ως φυσιολογικό επακόλουθο των δύο πρώτων αναγνωρίσεων. Και ως πρόσφυγες που είχαν οι ίδιοι υποστεί γενοκτονία, η πράξη τους έχει μια βαθύτερη αξία. Το μέγεθος των αναγνωρίσεων άγγιξε και την Παμποντιακή Οργάνωση της Ελλάδας. Έτσι μετά από επαφές που έγιναν με την ίδια και την υπόσχεση του προέδρου σε εκδήλωση των Αρμενίων, η ΠΟΕ αναγνώρισε επίσημα τη γενοκτονία των Ασσυρίων. Η αναμενόμενη συνέχεια αυτής της πράξης ήταν και η αποστολή επιστολής στη Βουλή των Ελλήνων, για να ενεργοποιηθεί μια κινητικότητα στον πιο επίσημο κρατικό φορέα. Ακολούθησε και βουλευτική ερώτηση στο υπουργείο εξωτερικών, στην οποία απάντησε θετικότατα ο υφυπουργός. Και μ’ αυτόν τον τρόπο άρχισε η επίσημη διαδικασία της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Ασσυρίων. Πάνω σ’ αυτή τη βάση, ήρθε τώρα και η επίσημη αναγνώριση της Διεθνούς Παμποντιακής, που δίνει ακόμα μεγαλύτερο βάρος στην όλη υπόθεση, αφού είναι πλέον αποδεκτή από όλους τους φορείς και σε όλα τα επίπεδα. Είναι σημαντικό λοιπόν να συνειδητοποιήσει κάθε Έλληνας πολίτης ότι η Ελλάδα ετοιμάζεται να κάνει επίσημα το καθήκον της σε αυτόν τον ανθρώπινο τομέα, επειδή είναι το πρέπον. Θα είναι και μια δικαίωση, όχι μόνο για τα θύματα της γενοκτονίας, αλλά και για τους απογόνους των επιζώντων, που έχουν προσφέρει τόσα πολλά εδώ και χρόνια στην πατρίδα μας.
Πηγή: http://www.lygeros.org/articles.php?n=15572&l=gr
Posted: 21 Jun 2014 03:30 AM PDT


«Θα τους προέτρεπα να ψάξουν μήπως βρουν την κιβωτό του Νώε στην περιοχή τους»...


«Είναι ώρα, οι συνάδελφοι από τα Σκόπια, να αρχίσουν να ερευνούν στην κορυφή ‘Γκαλιτσίτσα’ (κοντά στην Πρέσπα) μπας και βρουν εκεί την κιβωτό του Νώε, γιατί  υπάρχουν πολλές εικασίες και υποθέσεις ότι βρίσκεται εκεί», δήλωσε, ειρωνικά, ο Βούλγαρος καθηγητής Μποτζιντάρ Ντιμιτρόφ.


«Σύμφωνα με τους Σκοπιανούς, η κιβωτός του Νώε δεν κόλλησε στην κορυφή του Αραράτ, η κιβωτός κόλλησε στην κορυφή ‘Γκαλιτσίτσα» που βρίσκεται μεταξύ  της Μεγάλης Πρέσπας και της Οχρίδας», είπε ο Ντιμιτρόφ, ειρωνευόμενος στο έπακρο τους «επιστήμονες» συναδέλφους του, στα Σκόπια, οι οποίοι δήλωσαν ότι η κιβωτός του Νώε είχε κολλήσει σε κορυφή του νοτιοσλαβικού κράτους.

Ο Ντιμιτρόφ επέκρινε δριμύτατα  και μία επιστημονική διατριβή των Σκοπιανών που έλεγε ότι υπήρχε συγγενική σχέση μεταξύ του ήρωα του Τρωϊκού Πολέμου, βασιλιά των Μυρμιδόνων, Αχιλλέα και του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Στη διατριβή υπήρχε ο ισχυρισμός ότι ο Αχιλλέας ήταν μακρινός ...θείος του Μεγάλου Αλεξάνδρου από το σόι της μητέρας του. Άρα ήταν και αυτός Μακεντόνσκι...

Σκοπιανοί «επιστήμονες» σε συνέδριο στα Σκόπια ισχυρίστηκαν ότι η κιβωτός του Νώε ‘σκόνταψε’ στο ύψωμα της ‘Γκαλιτσίτσα’.

"Τεκμήρια" για την υπόθεση αυτή, ήταν οι μαρτυρίες από ένα βιβλίο που γράφηκε κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου ο συγγραφέας έλεγε ότι καθώς άνοιγαν ορύγματα στην περιοχή, βρήκανε παμπάλαια καδρόνια που έμοιαζαν από πλευρά πλοίου και  ότι η περιοχή ήταν  γεμάτη από οστά ζώων που δεν ζούνε στην περιοχή. 
Βρήκαν ακόμη και μια γραφή που δεν ήταν ...σλαβική.

 Άρα ήταν η κιβωτός του Νώε που είχε μέσα τα ζώα όλου του ...κόσμου.

Χαιρετίσματα!


--
The Hellenic Information Team
ΠΗΓΗ
Posted: 20 Jun 2014 10:30 PM PDT


DelphiTholosB
Σε άρθρο του στη γαλλική εφημερίδα «Le Monde» με τίτλο «Ellada, agapi mou», ο Etienne Roland, πρώην διευθυντής της Γαλλικής Σχολής στην Αθήνα και καθηγητής της ελληνικής αρχαιολογίας στο πανεπιστήμιο Paris I Panthéon, καυτηριάζει την εικόνα που παρουσιάζουν για τη χώρα μας τα ξένα ΜΜΕ και όχι μόνο.
O καθηγητής εκφράζει τη δυσαρέσκειά του για τις επιθέσεις που δέχεται η χώρα μας, την οποία χαρακτηρίζει «κοιτίδα του πολιτισμού».
«Αισθάνομαι βαθιά ταπεινωμένος, όταν μία εφημερίδα τολμά να ισχυρίζεται, ότι η Ελλάδα είναι μία» χώρα ίσως λιγότερο «ευρωπαϊκή» απ” ό,τι φαίνεται», σημειώνει και προσθέτει:
«Νιώθω ταπεινωμένος, όταν οι Γάλλοι συμπατριώτες μου κάνουν αυτό το κακό στην Ιστορία και παρουσιάζουν τον μύθο του Έλληνα ψεύτη και πονηρού».
Στη συνέχεια ο κ. Roland, εξηγεί γιατί η Ελλάδα είναι μια ευρωπαϊκή χώρα και σίγουρα είναι περισσότερο ευρωπαϊκή από χώρες όπως η Μεγάλη Βρετανία.
«Δεν θα σταθώ παρά σε μερικά σημεία. Αν η Ελλάδα δεν είναι μία ευρωπαϊκή χώρα, ποιος αξίζει αυτόν τον τίτλο; Οι Γερμανοί ή η δόλια Αλβιώνα, της οποίας ο πιο μεγάλος της ποιητής, Byron, έχει ήδη κατηγορηθεί για τη λεηλασία της χώρας του Ομήρου;
Πιο ευρωπαϊκή είναι η Αγγλία που δεν θέλει καμία ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και κυρίως σε εκείνες τις χώρες που της στοιχίζουν χρήματα; Δεν είναι αυτή που έφερε στην Ελλάδα τον στρατό και τον βασιλιά στο τέλος του Β” Παγκοσμίου Πολέμου προκαλώντας έναν κατακλυσμό, τον οποίο η χώρα επρόκειτο να πληρώσει πολύ ακριβά; Και αυτό έγινε στη χώρα που μπορεί μάλιστα να καυχηθεί για την αντίστασή της κατά της ναζιστικής κατοχής», αναφέρει ο κ. Rolland.
Ο καθηγητής εξηγεί τους λόγους ο Βαλερί Ζισκάρ Ντ” Εστέν ήθελε την επιστροφή της Ελλάδας στην Ευρώπη και πάλεψε γι” αυτό.
«Ο Ντ” Εστέν ήθελε να επιστρέψει την Ελλάδα στην Ευρώπη επειδή, λέει, η δημοκρατία και η κουλτούρα προέρχονταν από αυτή τη χώρα. Ίσως, να υπήρχαν περισσότερα να πούμε γι” αυτή την αθηναϊκή δημοκρατία, τη δουλεία και τον ιμπεριαλισμό.
Αλλά η έμφαση είναι σε λάθος σημείο, γιατί το πρόβλημα δεν είναι να γνωρίσουμε πού γεννήθηκε η δημοκρατία, το πρόβλημα είναι να αναγνωρίσουμε ότι η ελληνική κουλτούρα, ας την πούμε ελληνορωμαϊκή, είναι το μοναδικό θεμέλιο μέσα σε μία Iστορία που δημιουργήθηκε μέσα σε αντιπαλότητες και παγκόσμιους πολέμους.
Αυτή η διάσημη ελληνική κουλτούρα έθρεψε την Αναγέννηση, τα γράμματα όπως και τις τέχνες, τους κλασικούς μας του 17ου αιώνα και εμπότισε τις ελίτ του 18ου αιώνα ανά τον κόσμο. Ο 19ος αιώνας έπαιξε έναν ουσιαστικό ρόλο στην εξάπλωση των ελληνικών τεχνών και γραμμάτων δημιουργώντας ένα ρεύμα «νεο-κλασικό» που το ξαναβρίσκουμε στο Εδιμβούργο – το οποίο ήταν ένα από τα κέντρα και όπου ήθελαν να χτίσουν έναν Παρθενώνα», σημειώνει.
Στη συνέχεια, αφού αναφέρεται στις επιδόσεις της Ελλάδας στις τέχνες και τον πολιτισμό, αλλά και στους μεγάλους Έλληνες του 20ού αιώνα, καλεί τους επικριτές της χώρας μας να αναρωτηθούν αν υπάρχει κράτος χωρίς χρέη.
«Όσο για τις κατηγορίες για απάτη και σπατάλη, ποια χώρα δεν σπατάλησε δεκάδες δισεκατομμύρια πρόσφατα;» αναρωτιέται, και καταλήγει ζητώντας «να μην αφήνουμε τους τεχνοκράτες να γονατίζουν τους φίλους μας».
«Δεν σημαίνει κάτι αν η Ελλάδα είναι περισσότερο ή λιγότερο ευρωπαϊκή, δεδομένου ότι τα θεμέλια της Ευρώπης δεν υπάρχουν χωρίς τον Ελληνισμό. Ανακαλούμε ότι η Ευρώπη είναι μία φοινικική πριγκίπισσα που την απήγαγαν οι Κρήτες, δημιουργώντας συγκρούσεις ανάμεσα στη Δύση και στην Ανατολή. Η Ευρώπη έχει επίσης ανατολίτικες ρίζες. Η Ευρώπη δεν υπάρχει για να θεμελιώσει τράπεζες και τραπεζίτες, υπάρχει για να θεμελιώσει μία κουλτούρα και μία κουλτούρα ελληνική είναι ένα από τα στοιχεία που μας ενώνουν. Δυστυχώς, υπάρχουν πια πολύ λίγα!
Ζήτω η Ελλάδα! Ας μην αφήνουμε τους τεχνοκράτες να γονατίζουν τους φίλους και αδερφούς μας και ακόμα λιγότερο να τους εξευτελίζουν και να μας εξευτελίζουν».
You are subscribed to email updates from GREEK SURNAMES
To stop receiving these emails, you may unsubscribe now.		 Email delivery powered by Google
Google Inc., 20 West Kinzie, Chicago IL USA 60610
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Κυριακή 1 Ιουνίου 2014

ΕΚΤΑΚΤΗ ΠΕΙΡΑΙΚΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Sunday, June 1, 2014



,




Σύμφωνα με τα αποτελέσματα Δημοτικοί Σύμβουλοι ανά συνδυασμό εκλέγονται οι εξής:
 Συνδυασμός ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΝΙΚΗΤΗΣ - 29 έδρες
 Επικεφαλής: Γιάννης Μώραλης
 1 ) ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ του ΜΙΛΤΙΑΔΗ 14010
2 ) ΚΟΚΚΑΛΗΣ ΠΕΤΡΟΣ του ΣΩΚΡΑΤΗ 3585
3 ) ΝΤΑΪΦΑ ΕΙΡΗΝΗ του ΣΤΑΥΡΟΥ 1943
4 ) ΜΕΛΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ 1726
5 ) ΝΙΚΟΠΟΛΙΔΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ του ΙΩΑΝΝΗ 1566
6 ) ΑΓΡΑΠΙΔΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ του ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ 1530
7 ) ΖΗΛΑΚΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΑ (ΧΑΡΙΣ) του ΚΥΡΙΑΚΟΥ 1018
8 ) ΧΑΛΙΚΙΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ του ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ 851
9 ) ΕΛΛΗΝΙΑΔΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ του ΗΛΙΑ 836
10 ) ΤΖΕΦΕΡΑΚΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ του ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ 823
11 ) ΚΑΛΑΜΑΚΙΩΤΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του ΙΩΑΝΝΗ 799
12 ) ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του ΑΝΤΩΝΙΟΥ 787
13 ) ΚΑΛΟΓΕΡΟΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ του ΓΕΩΡΓΙΟΥ 757
14 ) ΚΑΡΒΟΥΝΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ 708
15 ) ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ (ΤΑΚΗΣ) του ΙΩΑΝΝΗ 699
16 ) ΓΛΥΚΑ-ΧΑΡΒΑΛΑΚΟΥ ΑΘΗΝΑ (ΝΑΝΑ) συζ. ΙΩΑΝΝΗ 671
17 ) ΜΑΥΡΙΔΑΚΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ του ΙΑΚΩΒΟΥ 670
18 ) ΑΡΓΟΥΔΕΛΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ του ΘΕΟΔΩΡΟΥ 662
19 ) ΣΙΓΑΛΑΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ του ΙΩΑΝΝΗ 661
20 ) ΒΟΪΔΟΝΙΚΟΛΑΣ ΣΤΑΥΡΟΣ του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ 655
21 ) ΣΔΡΕΝΙΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ του ΓΕΩΡΓΙΟΥ 627
22 ) ΑΝΤΩΝΑΚΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ του ΑΓΓΕΛΟΥ 605
23 ) ΛΑΟΥΛΑΚΟΥ ΚΥΡΙΑΚΗ (ΚΟΡΙΝΑ) του ΑΓΓΕΛΗ 586
24 ) ΓΑΪΤΑΝΑΡΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ του ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ 584
25 ) ΠΗΡΟΥΝΙΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του ΣΩΤΗΡΙΟΥ 565
26 ) ΒΕΝΤΟΥΡΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ του ΦΙΛΙΠΠΟΥ 562
27 ) ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του ΧΑΡΙΛΑΟΥ 557
28 ) ΓΕΜΕΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ 551
Συνδυασμός ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ - 11 έδρες
 Επικεφαλής: Βασίλης Μιχαλολιάκος
 1 ) ΚΑΛΑΓΙΑ-ΚΑΡΑΜΑΛΑΚΟΥ ΠΑΣΧΑΛΙΑ συζ. ΗΛΙΑ 2142
2 ) ΣΑΡΡΗ-ΓΩΓΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ (ΛΙΤΣΑ) συζ. ΙΩΑΝΝΟΥ 1745
3 ) ΒΟΪΔΟΝΙΚΟΛΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του ΘΕΟΔΩΡΟΥ 1488
4 ) ΚΑΡΛΕΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ του ΓΕΩΡΓΙΟΥ 1424
5 ) ΤΟΥΜΠΕΚΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ του ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ 1256
6 ) ΦΥΚΙΑ ΑΜΑΛΙΑ (ΜΕΛΙΝΑ) του ΕΙΡΗΝΑΡΧΟΥ 1188
7 ) ΡΕΠΠΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ του ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ 1120
8 ) ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ του ΓΕΩΡΓΙΟΥ 1111
9 ) ΣΙΓΑΛΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ 1076
10 ) ΚΑΨΟΚΟΛΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ του ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ 1047
Συνδυασμός ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΑΓΩΝΙΑΣ - ΠΕΙΡΑΙΑΣ Η ΠΟΛΗ ΜΑΣ- 4 έδρες
 Επικεφαλής: Θοδωρής Δρίτσας
 1 ) ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του ΦΩΤΙΟΥ 728
2 ) ΣΤΑΘΑΚΗ ΜΑΡΙΑ του ΓΕΩΡΓΙΟΥ-ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ 679
3 ) ΜΕΛΑ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ (ΒΑΝΑ) του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ 622
Συνδυασμός ΛΑΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΠΕΙΡΑΙΑ - 2 έδρες
 Επικεφαλής: Ελπίδα Παντελάκη
 1 ) ΣΑΛΠΕΑΣ ΗΛΙΑΣ του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ 1235
 Συνδυασμός ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ - 1 έδρα
 Επικεφαλής: Νίκος Κούζηλος
 Συνδυασμός ΠΕΙΡΑΙΑΣ-ΝΕΑ ΑΡΧΗ - 1 έδρα
 Επικεφαλής: Ιωσήφ Βουράκης
 Συνδυασμός ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ - 1 έδρα
 Επικεφαλής: Αντώνης Καλογερόγιαννης
Σημειώνεται πως η νέα Δημοτική Αρχή θα αναλάβει καθήκοντα επίσημα από 1 Σεπτεμβρίου 2014.

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δευτέρα 5 Μαΐου 2014

ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Χάρτης Πλοήγησης| Οδηγίες

Η Βουλή : Το Πολίτευμα

Συνταγματική Ιστορία

Τα τοπικά πολιτεύματα της επαναστατικής περιόδου

Με την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του 1821 στην Ελλάδα, ιδρύθηκαν τα πρώτα τοπικά πολιτεύματα: η «Μεσσηνιακή Γερουσία», ο «Οργανισμός της Πελοποννησιακής Γερουσίας», «η Βουλή της Θετταλομαγνησίας», ο «Οργανισμός της Γερουσίας της Δυτικής Ελλάδος» και η «Νομική Διάταξις της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος» ή «Οργανισμός του Αρείου Πάγου, Γερουσίας της Ανατολικής Ελλάδος». Τα πολιτεύματα αυτά, ψηφισμένα κατά το πρώτο έτος της επανάστασης, το 1821, από τοπικές Συνελεύσεις προκρίτων των επαρχιών, είχαν ως σκοπό την προσωρινή διοικητική και στρατιωτική οργάνωση, προέβλεπαν δε τη μελλοντική σύσταση «Βουλής του Έθνους», στην οποία θα ανήκε η νομοθετική εξουσία και από την οποία θα εξηρτώντο οι κατά τόπους ιδρυθείσες «Διοικήσεις», δηλαδή οι Γερουσίες της Πελοποννήσου και της Δυτικής Ελλάδας και ο Άρειος Πάγος της Ανατολικής Ελλάδας.
Κατά τη διάρκεια της επαναστατικής περιόδου ψηφίσθηκαν από συνελεύσεις του επαναστατημένου λαού και τα συνταγματικά σχέδια της Σάμου και της Κρήτης. Συγκεκριμένως, το Μάιο του 1821, επικυρώθηκε η «Έκθεσις του Τοπικού Συστήματος της Σάμου» και το Μάιο του 1822 το «Προσωρινόν Πολίτευμα της νήσου Κρήτης».
Θα πρέπει να σημειωθεί, πως η ίδρυση των τοπικών αυτών πολιτευμάτων ήταν ιδιαιτέρως σημαντική, αφενός μεν διότι περιείχαν, αν και ατελώς, αρχές πολιτικής αυτοδιάθεσης και ατομικής ελευθερίας, για τις οποίες αγωνιζόταν τότε ο λαός, αφετέρου δε διότι αποκάλυπταν την έφεση για διοίκηση και πολιτειακή ευνομία με αιρετούς άρχοντες, με ταυτόχρονη εισαγωγή κάποιων από τα συστατικά της παραδοσιακής ελληνικής κοινωνίας.

Τα Συντάγματα εθνικής εμβέλειας

Η πρώτη, ωστόσο, κορυφαία στιγμή της πολιτικής ιστορίας της νεότερης Ελλάδας σε επίπεδο εθνικής πολιτειακής ρύθμισης, που εδραίωσε στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας το συνταγματισμό ως το θεμελιώδες και αναγκαίο κριτήριο πολιτικής νομιμότητας, διαρκούντος μάλιστα του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, ήταν η ψήφιση του πρώτου ελληνικού συντάγματος από την Α΄ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου, τον Ιανουάριο του 1822. Το Σύνταγμα, «Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος», περιλάμβανε 110 σύντομες παραγράφους χωρισμένες σε "τίτλους" και "τμήματα" και προέβλεπε την αντιπροσωπευτική αρχή και την αρχή της διάκρισης των εξουσιών. Η «Διοίκησις» αποτελείτο από το «Βουλευτικόν» και το «Εκτελεστικόν», δύο συλλογικά όργανα με ενιαύσια θητεία, τα οποία «ισοσταθμίζονταν» στη νομοπαραγωγική διαδικασία, ενώ το «Δικαστικόν» ήταν ενδεκαμελές και ανεξάρτητο από «τας άλλας δύο δυνάμεις».
Το Σύνταγμα της Επιδαύρου υποβλήθηκε, το Απρίλιο του 1823, σε αναθεώρηση από τη Β΄ Εθνοσυνέλευση, η οποία συνήλθε στο Άστρος. Το νέο Σύνταγμα, που αποτελούσε απλή αναθεώρηση του προϊσχύσαντος, ονομάστηκε «Νόμος της Επιδαύρου», ήταν νομοτεχνικώς αρτιότερο και καθιέρωνε ελαφρά υπεροχή της νομοθετικής εξουσίας έναντι της εκτελεστικής. Ακόμη, μεταρρύθμιζε τα δικαιώματα της εκτελεστικής εξουσίας τα σχετικά με την κατάρτιση των νόμων, βελτίωνε τις διατάξεις περί ατομικών δικαιωμάτων και μετέβαλλε επί το δημοκρατικότερο τον εκλογικό νόμο.
Το σημαντικότερο των Συνταγμάτων της Επανάστασης ψηφίσθηκε στην Τροιζήνα το Μάιο του 1827 από τη Γ΄ Εθνοσυνέλευση, η οποία είχε ήδη αποφασίσει πως πρέπει «η νομοτελεστική εξουσία παραδοθή εις ένα και μόνον». Κατόπιν, με ψήφισμά της εξέλεξε τον Ιωάννη Καποδίστρια «Κυβερνήτη της Ελλάδος» για επτά χρόνια και ψήφισε το «Πολιτικόν Σύνταγμα της Ελλάδος» που έμεινε στην ιστορία ως το πιο φιλελεύθερο και δημοκρατικό σύνταγμα της εποχής του. Η Συνέλευση θέλοντας να δώσει στη χώρα ένα οριστικό πολίτευμα, εμπνευσμένο από δημοκρατικές και φιλελεύθερες ιδέες και βεβαίως από το Πολίτευμα της Ελληνικής Δημοκρατίας του Ρήγα, διακήρυττε στο νέο Σύνταγμα για πρώτη φορά την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας: «η κυριαρχία ενυπάρχει εις το Έθνος, πάσα εξουσία πηγάζει εξ αυτού και υπάρχει υπέρ αυτού». Ακόμη, καθιέρωνε ρητά τη διάκριση των εξουσιών, ανέθετε στον Κυβερνήτη την εκτελεστική εξουσία και τη νομοθετική στο σώμα των αντιπροσώπων του λαού, τη Βουλή.

Ο Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας (1828-1832)

Ο Καποδίστριας, ωστόσο, επικαλούμενος την αταξία και τις δυσκολίες που καθιστούσαν τη διακυβέρνηση δυσχερή εισηγήθηκε στη Βουλή, και αυτή με ψήφισμά της, τον Ιανουάριο του 1828 αποδέχθηκε, την αναστολή της λειτουργίας της ιδίας και του Συντάγματος. Στη θέση της Βουλής ιδρύθηκε το «Πανελλήνιον» και αργότερα η Γερουσία, συμβουλευτικά όργανα, τα οποία μετείχαν «μετά του Κυβερνήτου της Ελλάδος των έργων της Κυβερνήσεως». Ουσιαστικώς, βεβαίως, την εξουσία ασκούσε ο ίδιος ο Καποδίστριας ο οποίος συγκέντρωνε στα χέρια του όλη την εξουσία με λαϊκό χρίσμα που εκείνος λάμβανε και ανανέωνε με το αντιπροσωπευτικό σύστημα. Δεν πρέπει, ωστόσο, να παραγνωρισθεί η προσπάθειά του για τη δημιουργία κρατικής υπόστασης από το μηδέν και η απελευθέρωση μεγάλου μέρους της χώρας.
Μετά τη δολοφονία του Ι. Καποδίστρια και την ταραχώδη περίοδο που ακολούθησε, η αυτοαποκληθείσα «Πέμπτη Εθνική των Ελλήνων Συνέλευσις» ψήφισε τελικώς, το 1832, στο Ναύπλιο νέο «Σύνταγμα», διορίζοντας ταυτοχρόνως Κυβερνήτη τον αδελφό του δολοφονηθέντος Ιωάννη Καποδίστρια, Αυγουστίνο. Στη συνέχεια το «Σύνταγμα» αυτό, που θύμιζε έντονα το αμερικανικό και δεν ίσχυσε ποτέ, χαρακτηρίστηκε «Ηγεμονικό», διότι προέβλεπε κληρονομικό αρχηγό του κράτους, τον Ηγεμόνα.

Η απόλυτη μοναρχία (1832-1843)

Στην περίοδο της απόλυτης μοναρχίας του Όθωνα που ακολούθησε, η περιφρόνηση που επέδειξε ο μονάρχης σε βάρος της φιλελεύθερης ελληνικής ιδιοσυγκρασίας και ιδίως η άγνοιά του ότι η κοινωνική σύσταση της χώρας δεν παρείχε καν μόνιμα και σοβαρά ερείσματα απολυταρχικού πολιτεύματος, οδήγησαν, την 3η Σεπτεμβρίου 1843, σε λαϊκή εξέγερση και σε στάση της φρουράς των Αθηνών με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Δ. Καλλέργη. Μετά την επανάσταση συγκλήθηκε Εθνική Συνέλευση, η οποία ψήφισε, το επόμενο έτος, Σύνταγμα, που ήταν και το πρώτο του ανεξάρτητου, από το 1830, ελληνικού κράτους.

Η συνταγματική μοναρχία (1843-1862)

Το Σύνταγμα του 1844 δεν αποτέλεσε έργο μιας κυρίαρχης εθνικής συντακτικής συνέλευσης, αλλά η Συνέλευση απλώς συνέπραξε στην κατάρτισή του. Για τον λόγο αυτό χαρακτηρίσθηκε «Σύνταγμα-συμβόλαιο», «Σύνταγμα-συνθήκη» ή τέλος, «Σύνταγμα-συνάλλαγμα». Καθιέρωνε δε την κληρονομική συνταγματική μοναρχία, με κυρίαρχο όργανο του Κράτους τον μονάρχη, στον οποίο αναγνωρίζονταν εκτεταμένες και ουσιώδεις εξουσίες καθώς και το «τεκμήριο της αρμοδιότητας». Το πρόσωπό του ανώτατου άρχοντα χαρακτηριζόταν ιερό και απαραβίαστο. Ο ανώτατος άρχων ασκούσε την εκτελεστική εξουσία «δια των υπουργών του», τη νομοθετική από κοινού με την εκλεγμένη Βουλή και τη διορισμένη Γερουσία και, τέλος, τη δικαστική, η οποία πήγαζε από εκείνον, «δια των δικαστηρίων». Επίσης, το Σύνταγμα καθιέρωνε την αρχή της διάκρισης των εξουσιών, την ευθύνη των υπουργών για τις πράξεις του μονάρχη, ο οποίος τους διόριζε και τους έπαυε, αναγνώριζε θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα, μεταξύ των οποίων, για πρώτη φορά, το απόρρητο των επιστολών και το άσυλο της κατοικίας, και προέβλεπε στο ακροτελεύτιο άρθρο 107 ότι «η τήρησις του παρόντος Συντάγματος αφιερούται εις τον πατριωτισμόν των Ελλήνων». Τέλος, ο εκλογικός νόμος, που ψηφίσθηκε το Μάρτιο του 1844, καθιέρωσε την εκλογή των βουλευτών με πλειοψηφικό σύστημα δύο γύρων, που θα διεξαγόταν με άμεση, σχεδόν καθολική και μυστική ψηφοφορία.

Η πρώτη περίοδος του πολιτεύματος της βασιλευομένης δημοκρατίας (1864-1909)

Οι συνεχώς, όμως, μεταβαλλόμενες κοινωνικές εξελίξεις ενίσχυσαν το φιλελεύθερο και δημοκρατικό πνεύμα, ούτως ώστε οι διαρκείς απολυταρχικές τάσεις του Όθωνα όχι μόνο να μην είναι πλέον ανεκτές, αλλά και να υπονομεύουν την ίδια του τη βασιλεία. Έτσι, τον Οκτώβριο του 1862, πολίτες και στρατός της Αθήνας εξεγέρθηκαν και προκάλεσαν την έκπτωση του ιδίου και της δυναστείας των Wittelsbach. Η επανάσταση αυτή σηματοδότησε την κατάλυση της συνταγματικής μοναρχίας και τη μετάβαση στο πολίτευμα της βασιλευομένης δημοκρατίας με μονάρχη, πλέον, τον Δανό πρίγκιπα Γεώργιο – Χριστιανό – Γουλιέλμο της δυναστείας Schleswig – Holstein –Sønderburg – Glücksburg, ο οποίος ορκίσθηκε τον Οκτώβριο του 1863 ως Γεώργιος Α΄ «Βασιλεύς των Ελλήνων». Κατά τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου (Οκτώβριος 1862 – Οκτώβριος 1863), της μεσοβασιλείας όπως έγινε γνωστή, το σύστημα διακυβέρνησης που ίσχυσε ήταν το σύστημα της κυβερνώσας Βουλής, το οποίο λειτούργησε για πρώτη και τελευταία φορά στη συνταγματική μας ιστορία.
Το Σύνταγμα του 1864, προϊόν της «Β΄ εν Αθήναις Εθνικής των Ελλήνων Συνελεύσεως» που ακολούθησε τη λαϊκή εξέγερση, περιλάμβανε 110 άρθρα, ήταν επηρεασμένο από τα συντάγματα του Βελγίου (1831) και της Δανίας (1849) και έμελλε να ισχύσει (με τις αναθεωρήσεις του 1911 και του 1952) για περισσότερα από εκατό χρόνια. Το σημαντικότερο χαρακτηριστικό του νέου καταστατικού χάρτη της χώρας ήταν ότι επανέφερε την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας του Συντάγματος της Τροιζήνας του 1827 και διείπετο από τη δημοκρατική και όχι τη μοναρχική αρχή, δηλαδή αναγνωριζόταν πλέον το έθνος, ο ελληνικός λαός, και όχι ο μονάρχης, ως πηγή και φορέας της κρατικής εξουσίας. Ακόμη, καθιέρωσε, μεταξύ άλλων, την αρχή της άμεσης, καθολικής και μυστικής ψηφοφορίας η οποία θα διεξήγετο και θα διενεργείτο ταυτοχρόνως σε όλη την επικράτεια, το σύστημα της μιας (μονήρους) Βουλής τετραετούς θητείας, τα δικαιώματα του συνέρχεσθαι και του συνεταιρίζεσθαι, ενώ κατήργησε τη Γερουσία. Παραλλήλως, υιοθέτησε αρκετές από τις διατάξεις του Συντάγματος του 1844, προέβλεψε, όμως, επιπλέον, τη δυνατότητα σύστασης από τη Βουλή «εξεταστικών των πραγμάτων επιτροπών». Επίσης, ο βασιλιάς διατήρησε το δικαίωμα να συγκαλεί τακτικώς και εκτάκτως τη Βουλή όπως και να τη διαλύει κατά την κρίση του, αλλά το περί διαλύσεως Διάταγμα έπρεπε να είναι προσυπογεγραμμένο από το Υπουργικό Συμβούλιο. Τέλος, παρά το γεγονός ότι η πρόταση για υποχρέωση του στέμματος «όπως λαμβάνη τους υπουργούς εκ των Βουλών» απορρίφθηκε κατά πλειοψηφία, η κατοχύρωση του δημοκρατικού χαρακτήρα του νέου πολιτεύματος, πέραν της καθιέρωσης για πρώτη φορά των δικαιωμάτων που ήδη αναφέρθηκαν, δεν άργησε να εκδηλωθεί με τον πλέον πανηγυρικό τρόπο.
Συγκεκριμένως, με τον λόγο του Θρόνου στις 11 Αυγούστου 1875, και χάρη στο πολιτικό κύρος του Χαρίλαου Τρικούπη, καθιερώθηκε ατύπως η Αρχή της Δεδηλωμένης, η οποία, μεταβάλλοντας τη σχέση στέμματος και λαϊκής αντιπροσωπείας και προσδίδοντας άλλη ουσία στο όλο σύστημα της οργάνωσης των εξουσιών, νομιμοποίησε ουσιαστικώς την εισαγωγή του κοινοβουλευτικού συστήματος στη χώρα. Βάσει της αρχής της «δεδηλωμένης» ο βασιλιάς είχε υποχρέωση να διορίζει την Κυβέρνηση λαμβάνοντας υπόψη του τη θέληση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, όπως όριζαν η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας και το πνεύμα του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος. Η διάταξη, επομένως, του Συντάγματος κατά την οποία «ο Βασιλεύς διορίζει και παύει τους Υπουργούς αυτού» τέθηκε σε περιορισμό, καθώς η κυβέρνηση όφειλε να λαμβάνει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή.

Η δεύτερη περίοδος του πολιτεύματος της βασιλευομένης δημοκρατίας και η ανακήρυξη της αβασίλευτης δημοκρατίας (1911-1924)

Το Σύνταγμα του 1864 υπήρξε μακρόβιο και ίσχυσε χωρίς ιδιαίτερες μεταβολές έως το 1911, οπότε οι έντονες πιέσεις για πολιτικές, διοικητικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, που οδήγησαν στο «στρατιωτικό κίνημα» στο Γουδί (1909) και την άνοδο του Ελευθερίου Βενιζέλου στην εξουσία, επέβαλαν την αναθεώρησή του.
Οι σημαντικότερες μεταβολές που επέφερε η αναθεώρηση του 1911 ήταν η ενίσχυση των ατομικών ελευθεριών («το Δημόσιον Δίκαιο των Ελλήνων» κατά την ορολογία της εποχής) και του κράτους δικαίου, και ο γενικότερος εκσυγχρονισμός των θεσμών. Οι σημαντικότερες αλλαγές σε σχέση με το Σύνταγμα του 1864 στο επίπεδο της προστασίας των ατομικών ελευθεριών ήταν η ενίσχυση της προστασίας της προσωπικής ασφάλειας, η μείωση από το 30ό στο 25ο του ορίου ηλικίας των εκλόγιμων βουλευτών, η φορολογική ισότητα, το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι και του απαραβιάστου της κατοικίας. Ταυτοχρόνως, αναβαθμίσθηκε ο ρόλος της Βουλής, ενισχύθηκαν οι εγγυήσεις της δικαστικής ανεξαρτησίας, επανιδρύθηκε το Συμβούλιο της Επικρατείας και ανατέθηκε ο έλεγχος του κύρους των βουλευτικών εκλογών σε ειδικό δικαστήριο, το Εκλογοδικείο, καθιερώθηκαν για πρώτη φορά η υποχρεωτική και δωρεάν στοιχειώδης εκπαίδευση, η υποχρεωτική στρατιωτική θητεία και η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων και, τέλος, προβλέφθηκε απλούστερη διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος.
Ο εθνικός διχασμός, ωστόσο, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ως αποτέλεσμα των συνεχών συγκρούσεων της πολιτικής ηγεσίας με το παλάτι, η μικρασιατική καταστροφή και η μεταβολή των γεωπολιτικών συνθηκών στη νοτιοανατολική Ευρώπη καθώς επίσης και η έλευση των προσφυγικών πληθυσμών στον ελλαδικό χώρο, οδήγησαν στην επανάσταση του Σεπτεμβρίου 1922 και, τελικώς, στην εγκαθίδρυση αβασίλευτου δημοκρατικού πολιτεύματος. Με την αποφασιστική συμβολή του Αλεξάνδρου Παπαναστασίου, η «Δ΄ εν Αθήναις Συντακτική Συνέλευσις» κατήργησε, στη συνεδρίαση της 25ης Μαρτίου 1924, τον βασιλικό θεσμό και ανακήρυξε την αβασίλευτη δημοκρατία.

Το Σύνταγμα του 1927

Μετά την ψήφιση του Συντάγματος του 1925, που αποδείχθηκε θνησιγενές, έργο της επιτροπής του Αλ. Παπαναστασίου, και τις δικτατορίες Πάγκαλου και Κονδύλη, το 1925 και 1926, αντιστοίχως, η αβασίλευτη δημοκρατία καθιερώθηκε τελικώς με το Σύνταγμα του 1927.
Συμφώνως με αυτό, προβλεπόταν ο θεσμός του αιρετού ανώτατου άρχοντα, ο οποίος εκλεγόταν από τα δύο πλέον νομοθετικά Σώματα, τη Βουλή και τη Γερουσία, για πενταετή θητεία. Ο ανώτατος άρχοντας, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ήταν πολιτικώς ανεύθυνος, δεν μετείχε στη νομοθετική λειτουργία, μπορούσε να διαλύσει τη Βουλή μόνο μετά από σύμφωνη γνώμη της Γερουσίας και κατείχε το δικαίωμα έκδοσης νομοθετικών διαταγμάτων προσωρινής ισχύος. Ακόμη, καθιερώθηκε ο θεσμός του προαιρετικού συνταγματικού δημοψηφίσματος, θεσπίσθηκαν, για πρώτη φορά, κοινωνικά δικαιώματα όπως η προστασία της επιστήμης, της τέχνης κ.ά., εισήχθη η προστασία της τοπικής αυτοδιοίκησης, η αρμοδιότητα των δικαστηρίων να ελέγχουν τη συνταγματικότητα των νόμων, η αναγνώριση των κομμάτων ως οργανικών στοιχείων του πολιτεύματος και η κατοχύρωση του δικαιώματός τους να συμμετέχουν, αναλόγως της δύναμής τους, στη σύνθεση των διαφόρων κοινοβουλευτικών επιτροπών. Για πρώτη φορά, τέλος, ελληνικό Σύνταγμα περιέλαβε διάταξη που όριζε ότι η κυβέρνηση όφειλε «να απολάβει της εμπιστοσύνης της Βουλής». Με τον τρόπο αυτό καθιέρωσε και θεσμικώς, πλέον, την αρχή της «δεδηλωμένης» του 1875.
Το Σύνταγμα αυτό, που έμελλε να ισχύσει για οκτώ μόνο χρόνια και ήταν συντηρητικότερο του σχεδίου της επιτροπής Παπαναστασίου, χαρακτηρίσθηκε στο πεδίο της οργάνωσης των εξουσιών από την τάση για υπέρμετρη ενίσχυση της εκτελεστικής εξουσίας. Ο επιβεβλημένος, ωστόσο, από τις αντίξοες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες κρατικός παρεμβατισμός δεν εξασφαλίσθηκε, με μοιραίο επακόλουθο τη συχνή παραβίασή του. Υπό τις συνθήκες αυτές, η αβασίλευτη Δημοκρατία, χωρίς συγκεκριμένο και ουσιαστικό κοινωνικό περιεχόμενο, δεν κατόρθωσε να καταστεί το σημείο αναφοράς ενός νέου εθνικού οράματος, που οι δημοκρατικοί πολιτικοί άνδρες της εποχής αναζητούσαν με συνέπεια να μην προωθηθούν αποτελεσματικώς οι απαραίτητες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Η δε σύντομη κυβερνητική σταθερότητα που ακολούθησε με την κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου (1928-1932), δεν δημιούργησε, εξαιτίας της χρονικής της βραχύτητας, ισχυρό υπόβαθρο κοινοβουλευτικής λειτουργίας.

Η τρίτη περίοδος του πολιτεύματος της βασιλευομένης δημοκρατίας (1952-1967)

Η δεύτερη δικτατορία Κονδύλη, η δικτατορία Μεταξά, τα δύσκολα χρόνια της γερμανικής κατοχής και ο εμφύλιος πόλεμος μετέβαλαν τις κοινωνικοπολιτικές ισορροπίες σε εθνικό και σε διεθνές επίπεδο, με συνέπεια τη διακοπή της προσδοκώμενης «κοινοβουλευτικής ωρίμανσης». Η εξέλιξη των κοινοβουλευτικών θεσμών, επανήλθε μόλις στις αρχές της δεκαετίας του ’50, μετά και από την ατυχή κατάληξη, το 1948, της αναθεωρητικής διαδικασίας της Επιτροπής του Β΄ Ψηφίσματος.
Το Σύνταγμα του 1952 αποτελούνταν από 114 άρθρα και, λόγω των ιδιαίτερων κοινωνικοπολιτικών συνθηκών που επικράτησαν κατά την κατάρτισή του, υπήρξε συντηρητικό και σε μεγάλο βαθμό προσκολλημένο στα συνταγματικά κείμενα του 1864 και του 1911. Βασικές καινοτομίες του ήσαν η ρητή καθιέρωση του Κοινοβουλευτισμού σε καθεστώς βασιλευομένης δημοκρατίας και η κατοχύρωση, για πρώτη φορά, στις Ελληνίδες του δικαιώματος ψήφου και υποβολής υποψηφιότητας για το βουλευτικό αξίωμα. Ταυτοχρόνως, αντιμετώπιζε συντηρητικώς τα ατομικά δικαιώματα, την εκπαίδευση και τον Τύπο.
Διαρκούσης της ισχύος του Συντάγματος του 1952, το Φεβρουάριο του 1963 κατατέθηκε πρόταση ευρείας αναθεώρησης του Συντάγματος από την κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή, η οποία όμως δεν πραγματοποιήθηκε τελικώς, λόγω της παραίτησης της κυβέρνησης και της διάλυσης της Βουλής μετά από λίγους μήνες. Αρκετές ωστόσο από τις προτάσεις που περιείχε αυτή η πρόταση αναθεώρησης ανευρίσκονται στο Σύνταγμα του 1975.
Η επτάχρονη, τέλος, στρατιωτική δικτατορία της 21ης Απριλίου (1967-1974) ψήφισε δύο συνταγματικά κείμενα, το 1968 και το 1973, εκ των οποίων μάλιστα το τελευταίο προέβλεπε την αβασίλευτη μορφή του πολιτεύματος. Τα συνταγματικά αυτά κείμενα είχαν αντιδημοκρατικά χαρακτηριστικά, ήταν εξαιρετικώς συντηρητικής νοοτροπίας και δεν εφαρμόσθηκαν.

Η καθιέρωση της προεδρευομένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και το Σύνταγμα του 1975

Με την αποκατάσταση της δημοκρατικής νομιμότητας, τον Ιούλιο του 1974, η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας έθεσε ως πρώτο στόχο της την εδραίωση της Δημοκρατίας και επανέφερε εν μέρει σε ισχύ το Σύνταγμα του 1952, με εξαίρεση τις διατάξεις που αφορούσαν τον βασιλέα. Τις πρώτες ελεύθερες βουλευτικές εκλογές (17 Νοεμβρίου 1974) και το δημοψήφισμα για τη μορφή του πολιτεύματος (8 Δεκεμβρίου 1974), το οποίο απέβη υπέρ του πολιτεύματος της αβασίλευτης δημοκρατίας, ακολούθησε το Σύνταγμα του 1975. Το Σύνταγμα αυτό, μολονότι ψηφίσθηκε τελικώς μόνο από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, συγκέντρωσε σταδιακώς κατά την εφαρμογή του την ευρύτερη δυνατή αποδοχή εκ μέρους των πολιτικών δυνάμεων της χώρας.
Ο νέος καταστατικός χάρτης της χώρας εισήγαγε το πολίτευμα της προεδρευομένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, περιείχε εξαρχής ευρύ κατάλογο ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων προσαρμοσμένο στις απαιτήσεις των καιρών και παραχωρούσε σημαντικές εξουσίες στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, οι οποίες του επέτρεπαν να παρεμβαίνει αποφασιστικώς στη ρύθμιση της πολιτικής ζωής. Το κράτος δικαίου προστατευόταν αποτελεσματικώς, ενώ προβλεπόταν και η συμμετοχή της χώρας σε διεθνείς οργανισμούς και – εμμέσως – στην τότε ΕΟΚ.

Η πρώτη αναθεώρηση του Συντάγματος του 1975 (1986)

Τον Μάρτιο του 1986, συμφώνως με το άρθρο 110 του Συντάγματος, ένδεκα άρθρα αναθεωρήθηκαν και ψηφίσθηκε η μεταφορά του κειμένου του Συντάγματος στη δημοτική γλώσσα. Με την αναθεώρηση αυτή οι αρμοδιότητες του Προέδρου της Δημοκρατίας περιορίσθηκαν σε σημαντικό βαθμό. Παρά την πολιτική και συνταγματική ένταση της περιόδου εκείνης, το αναθεωρημένο Σύνταγμα του 1975/1986, εισάγοντας ένα αμιγώς κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης, εφαρμόσθηκε κατά τρόπο που εξασφάλισε στη χώρα κοινοβουλευτική σταθερότητα και ομαλή πολιτική ζωή.

Η δεύτερη αναθεώρηση του Συντάγματος του 1975 (2001)

Την άνοιξη του 2001 ψηφίσθηκε μια νέα, πολύ πιο εκτεταμένη αυτή τη φορά, αναθεώρηση του Συντάγματος και, μάλιστα, σε κλίμα κατά κανόνα συναινετικό. Είναι χαρακτηριστικό ότι, παρά την τροποποίηση μεγάλου αριθμού διατάξεων του Συντάγματος, η αναθεώρηση έγινε αποδεκτή, στη μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων, από τα τέσσερα πέμπτα του συνόλου των βουλευτών, και, επομένως, ο όρος «συναινετική αναθεώρηση» αποδίδει την πολιτική πραγματικότητα.
Το αναθεωρημένο Σύνταγμα εισήγαγε νέα ατομικά δικαιώματα (όπως, π.χ., την προστασία της γενετικής ταυτότητας ή την προστασία από την ηλεκτρονική επεξεργασία προσωπικών δεδομένων), νέους κανόνες διαφάνειας στην πολιτική ζωή (χρηματοδότηση πολιτικών κομμάτων, προεκλογικές δαπάνες, σχέσεις των ιδιοκτητών μέσων μαζικής ενημέρωσης με το Κράτος κ.ά.), προσάρμοσε στην πραγματικότητα τα σχετικά προς την ανάδειξη στο βουλευτικό αξίωμα κωλύματα και ασυμβίβαστα με λήψη υπόψη της νομολογίας του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου, εκσυγχρόνισε και αναδιοργάνωσε τις λειτουργίες της Βουλής, ανήγαγε σε συνταγματικό θεσμό τις καίριας σημασίας ανεξάρτητες αρχές, προέβη σε εκτεταμένη μεταρρύθμιση στο πεδίο της Δικαιοσύνης και ενίσχυσε το αποκεντρωτικό σύστημα της χώρας.

Η τρίτη αναθεώρηση του Συντάγματος του 1975 (2008)

Το Σύνταγμα του 1975 αναθεωρήθηκε για τρίτη φορά το 2008 σε περιορισμένο αριθμό διατάξεών του. Μεταξύ των διατάξεων που έγιναν δεκτές, είναι η κατάργηση του επαγγελματικού ασυμβιβάστου, που είχε θεσπισθεί με την αναθεώρηση του 2001, η προσθήκη των νησιωτικών και ορεινών περιοχών της χώρας στη μέριμνα του κοινού νομοθέτη και της Διοίκησης όταν πρόκειται για τη θέσπιση αναπτυξιακών μέτρων, η πρόβλεψη της δυνατότητας της Βουλής να υποβάλλει, υπό προϋποθέσεις, προτάσεις τροποποίησης επί μέρους κονδυλίων του προϋπολογισμού, αλλά και η πρόβλεψη ειδικότερης διαδικασίας ως προς την παρακολούθηση από τη Βουλή της εκτέλεσης του προϋπολογισμού.
Συμπερασματικώς, το ισχύον Σύνταγμα θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως Σύνταγμα με πολιτική και ιστορική νομιμοποίηση, σύγχρονο και προσαρμοσμένο στις διεθνείς εξελίξεις και παρέχον ένα πλήρες θεσμικό πλαίσιο για την Ελλάδα του 21ου αιώνα.
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)