Σελίδες

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Κυριακή 15 Ιανουαρίου 2012

NEWS OF INTERNATIONAL INTRESTING

Can Turkey Really Be a Political Model for Its Region?

From the outset of the ‘Arab Spring’, Turkey has pursued an active foreign policy and supported a number of recent popular uprisings throughout the Arab world.
BY SEYED ALI ALAVI | JANUARY 13, 2012

Having appeared on Arab TV channels such as Al Jazeera and Al Arabiya to express Turkish support of political opposition in revolutionary Arab countries, Turkey’s Foreign Minister, Ahmet Dayutoglu, is now a familiar and popular figure in the Arab world. The Turkish Prime Minister conducted an ‘Arab Spring Tour’, where he visited post-uprising Tunisia, Egypt and Libya. In his visit to the latter, Ergodan was greeted at the airport by chairman of Libya’s new National Transitional Council, Mustafa Abdul-Jalil. Ergodan has even been compared by some to the late Gamal Abdel Nasser, whose pan Arab propaganda, amongst other factors, made him a regional hero in the 1950s.
What is more, Turkey has, as its Western allies, stepped up pressure on neighbouring Syria – a country that Mr. Ergodan once promoted close connections with – by calling on Bashar Al Assad to recognise the will of the Syrian people and step down as president. His view is – somewhat ironically, as the latter part of this article will show – that a future cannot be built on ‘the blood of the oppressed’. Statements such as this one have been warmly received by the Arab streets, as has Turkey’s leading sponsorship of exiled Syrian opposition, whose meetings and events have been facilitated in Istanbul and Ankara.
Just as Turkey’s support for the popular uprisings was welcomed in the Arab world, the country’s (op)position toward the Assad regime has been commended by the United States and the European Union. More generally, the country has received praise from Western and Arab pundits, some of whom have suggested that the seemingly successful political model in which Turkey’s moderate Islamic government coexists with democracy and secularism, be the model that emerging democracies in the region replicate. There is, however, reason to be vigilant about Turkey as a regional political role model. In late December 2011, around the period when Turkish foreign delegates were visiting Arab countries and making strong statements in support of revolutionary uprisings, the Turkish military launched an offensive air strike using highly advanced F-16 warplanes, targeted at Kurdish villages along the Turkish and Iraq-Kurdistan border. The attacks killed 35 villagers. To its major embarrassment, the Turkish government admitted that the dead, originally thought to be fighters from the separatist Kurdistan Workers’ Party (PKK), were in fact civilians. This episode brings to mind Turkey’s ongoing and longstanding ethnic rights issue towards its Kurdish minority, for which it has yet to find a peaceful solution. This is in spite of what has appeared as goodwill – or perhaps simply good diplomacy – on part of the Turkish Prime Minister who, when taking office in 2003, promised that his government would alter Turkey’s policy of Kurdish suppression. The ethnic minority issue also persists despite Mr. Ergodan being the first Turkish Prime Minister to visit Erbil, the capital of Kurdistan Regional Government in Northern Iraq, and opening a Turkish consulate there in March 2011.
Some elements within the Turkish political and military establishment as well as some extremists within the Kurdistan Worker’s Party’s political structure seem to view any Turkish initiatives towards the Kurdish question as disadvantageous for their respective political ambitions. Be that as it may, escalation of ‘domestic’ violence in Turkey begs the question of whether the country in fact merits the praise and role model status that some have granted it. Being a democratic country requires implementation of ethnic minorities’ human rights. In order for the ‘Turkish model’ to be one worth replicating in post-authoritarian Arab states, Turkey must first and foremost pursue coherently within its own borders the pro-democracy rhetoric that it has been promoting throughout the Arab world.
Seyed Ali Alavi is a PhD candidate in the Department of Politics and International Studies at the School of Oriental and African Studies


------------------------------------------------------------------------------------------ 

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Σάββατο 14 Ιανουαρίου 2012

: Frank Sinatra- I've got you under my skin

 : Frank Sinatra- I've got you under my skin: : : Frank Sinatra- I've got you under my skin : : Frank Sinatra- I've got you under my skin : : - : Frank Sinatra- I've got you under my ski...
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2012

ΤΟ ΒΗΜΑ - Αξονας Αθήνας - Τελ Αβίβ - Λευκωσίας απάντηση στην αστάθεια - πολιτική

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Σάββατο 7 Ιανουαρίου 2012

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΛΑΣΤΗΡΑΣ ΜΕΤΡΟΝ ΣΥΓΚΡΙΣΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΗΘΟΥΣ ΚΑΙ ΑΡΕΤΗΣ







ΠΟΛΙΤΙΚΟ   ΜΗΝΥΜΑ
------------------------------------------- 
ΟΙ   ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ  ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ   ΑΣ  ΑΝΑΛΟΓΙΣΤΟΥΝ
   ΚΑΙ  ΜΙΜΗΘΟΥΝ  ΤΟΝ  ΜΕΓΙΣΤΟ 
ΝΙΚΟΛΑΟ  ΠΛΑΣΤΗΡΑ, ΩΣ  ΜΕΤΡΟ  ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ  ΗΘΟΥΣ  ΚΑΙ  ΑΡΕΤΗΣ


ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΛΑΣΤΗΡΑΣ

1 σχόλιοΑναρτήθηκε από τον/την  στο Ιουλίου 24, 2009
Ο Νικόλαος Πλαστήραςγεννήθηκε το 1881 στην Καρδίτσα και μεγάλωσε μέσα σε μια Αγραφιώτικη οικογένεια με πλούσια ιστορική παράδοση, αφού οι πρόγονοί του πολέμησαν με τον Καραϊσκάκη.
Τελειώνοντας το Γυμνάσιο Καρδίτσας, κατατάχθηκε εθελοντής στο στρατό, στο 5ο Σύνταγμα Πεζικού Τρικάλων, με το βαθμό του δεκανέα.
Το 1905 πήρε μέρος με τα αντάρτικα σώματα στον Μακεδονικό Αγώνα. Από την πρώτη στιγμή έδειξε με τις πρωτοβουλίες του, ότι πρόκειται για δραστήριο άτομο, στοιχείο που φανερώνεται από την ενεργό συμμετοχή του στο «Σύνδεσμο Υπαξιωματικών», με σκοπό την αξιοκρατία και την εξυγίανση του Στρατεύματος, κίνηση παράλληλη με αυτή των αξιωματικών που έκαναν το Κίνημα στο Γουδί, το 1909.
Το 1910 – 1912 φοίτησε στη Σχολή Υπαξιωματικών της Κέρκυρας και με το βαθμό του Ανθυπολοχαγού πήρε μέρος στους Βαλκανικούς αγώνες (1912-1913), το 1914 πήρε μέρος στον Βορειοηπειρωτικό Αγώνα, το 1916 πήρε μέρος στο κίνημα της “Εθνικής Αμυνας” του Ελευθερίου Βενιζέλου, πολεμά στο Μακεδονικό μέτωπο, τραυματίζεται και προάγεται σε ταγματάρχη. Το 1918 ανδραγαθεί στη μάχη του Σκρα και προάγεται σε αντισυνταγματάρχη.
Το 1919 πήρε μέρος στην εκστρατεία της Ουκρανίας με το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων και προάγεται σε συνταγματάρχη. Αργότερα μέσω Ρουμανίας αποβιβάσθηκε με το σύνταγμά του στη Σμύρνη.
Στην Μικρασιατική εκστρατεία αναδείχθηκε η ηγετική φυσιογνωμία του στρατιωτικού Πλαστήρα, δίνοντας νικηφόρες μάχες με τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Γίνεται ο φόβος και ο τρόμος των αντιπάλων που τον ονομάζουν “καρά-πιπέρ” (μαύρο πιπέρι) και το ηρωικό 5/42 σύνταγμα ευζώνων “σειτάν ασκέρ”(ασκέρι του διαβόλου).
Οταν άρχισε η κατάρρευση του μετώπου, ο Πλαστήρας σαν “από μηχανής θεός” έσωσε την τιμή του Ελληνικού Στρατού. Δίνοντας στρατηγικές μάχες και εφαρμόζοντας τακτική κανονικής υποχώρησης, έσωσε στρατιώτες διαλυμένων μονάδων από βέβαιη αιχμαλωσία. Ταυτόχρονα έδωσε την ευκαιρία να διασωθούν εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες από σφαγή, γεγονός που τον έκανε ν’ αγαπηθεί από τους πρόσφυγες όσο κανένας άλλος, τόσο που λίγο αργότερα αποκλήθηκε “άγιος της προσφυγιάς”, ενώ πολλά παιδιά πήραν για βαπτιστικό όνομα το επώνυμο του Πλαστήρα.
Ως στρατιωτικός ήταν οξυδερκής, γενναίος, δίκαιος και αμερόληπτος, στοιχεία που τον έκαναν να αγαπηθεί και να κατακτήσει το σεβασμό όλων. Γι’ αυτό όταν μαζί με τον Γονατά και τον αντιπλοίαρχο Φωκά κάτω απ’ το βάρος της Μικρασιατικής καταστροφής έκαμαν την Επανάσταση της Χίου – Μυτιλήνης, αναγνωρίστηκε απ’ όλους ως φυσικός αρχηγός της. Τον Σεπτέμβρη του 22 ο πανίσχυρος “Αρχηγός” με τα στελέχη της επανάστασης μπαίνει στην Αθήνα, ανατρέποντας την κυβέρνηση και υποχρεώνοντας το Βασιλιά Κωνσταντίνο να παραιτηθεί υπέρ του Γεωργίου του Β. Η είσοδος αυτή σηματοδοτεί ουσιαστικά και την είσοδό του στην πολιτική ζωή της χώρας, καθορίζοντας ανεξίτηλα την πορεία της.
Την περίοδο 1922 – 1923 ο Πλαστήρας λειτουργεί ως “ναυγαγοσώστης του έθνους” κατά τον Ι. Ζίγδη. Το όνομά του και μόνο αρκεί να κατευνάσει τη λαϊκή οργή και με την «Εκτέλεση των Εξ», παρά τις επιφυλάξεις του, εκτονώνεται η λαϊκή απαίτηση για παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων των Μικρασιατικής καταστροφής.
Με την ταχύτατη ανασύνταξη της Στρατιάς του Εβρου και με την απειλή νέου Ελληνοτουρκικού πολέμου ενίσχυσε την διαπραγματευτική θέση του Βενιζέλου και υπογράφηκε το 1923 η συνθήκη της Λωζάννης, την οποία και σήμερα επικαλούμαστε για την υπεράσπιση των εθνικών μας δικαίων. Συνθήκη, η οποία διπλωματικά χρεώνεται μεν στον Ελευθέριο Βενιζέλο, αλλά είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι οι όροι της θα ήταν σαφώς δυσμενέστεροι αν στο τιμόνι της χώρας εκείνη την τραγική για τον Ελληνισμό στιγμή δεν υπήρχε ο Πλαστήρας.
Στη σύντομη διάρκεια της επαναστατικής κυβέρνησης ο Πλαστήρας έδωσε λύση στο προσφυγικό πρόβλημα και κυρίως της στέγασης των εκατοντάδων χιλιάδων προσφυγικών οικογενειών. Επίσης έλυσε δυναμικά το χρόνιο αγροτικό ζήτημα, με νομοθετικό διάταγμα στις 14-2-1923 όπου για πρώτη φορά το μεγαλύτερο μέρος των τσιφλικιών διανεμήθηκε στους ακτήμονες, παραπέμποντας στο μέλλον την όποια αποζημίωση.
Τον Ιανουάριο του 1924 παραδίδει την εξουσία και ανακηρύσσεται από τη Δ Εθνοσυνέλευση “Αξιος της Πατρίδος”. Αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Αντιστράτηγου και έφυγε στο εξωτερικό για να φροντίσει την κλονισμένη υγεία του. Εκτοτε ζει στην Ευρώπη, ενώ στιγμή δεν φεύγει από το νου του η τύχη της πατρίδας του, την οποία υπεραγαπά και τον απασχολεί έντονα η θεμελίωση «εθνικού οικοδομήματος». Την εποχή αυτή δεν συμμετέχει ενεργά στην πολιτική ζωή της χώρας και ζει αυτοεξόριστος στην Ευρώπη (Ιταλία, Ελβετία, Γαλλία), ενώ διώκεται από τη δικτατορία Πάγκαλου.
Η περίοδος του μεσοπολέμου χαρακτηρίζεται από αλλεπάλληλες επεμβάσεις του στρατού ο οποίος, με την ανοχή ή και την ενθάρρυνση μέρους των πολιτικών, επεμβαίνει στην πολιτική ζωή του τόπου. Στα πλαίσια αυτά ο Πλαστήρας ηγήθηκε αποτυχημένου κινήματος (στις 6-3-1933), ενώ μετείχε και στο κίνημα του 1935, καταδικάσθηκε γι’ αυτό σε θάνατο, αν και όταν εκδηλώθηκε δεν κατόρθωσε να φθάσει στην Ελλάδα.
Η Γερμανική προέλαση και κατοχή της Ευρώπης τον βρίσκει στη Νίκαια της Γαλλίας, απομονωμένο και ουσιαστικά αποκομμένο από την Ελληνική πραγματικότητα. Εκφράζει σκέψεις και διατυπώνει απόψεις για το πως η Ελλάδα θα βγει με τη λιγότερη δυνατή ζημιά από την δεδομένη πραγματικότητα. (Οι απόψεις αυτές αν και ήταν γνωστές εξαρχής, χρησιμοποιήθηκαν αργότερα από τους Βρετανούς κατηγορώντας τον για «φιλογερμανική στάση» για να τον υποχρεώσουν σε παραίτηση το 1945 από τη θέση του πρωθυπουργού).
Μετά τα Δεκεμβριανά του ’44 σχηματίσθηκε βραχύβια Κυβέρνηση με επικεφαλής τον Πλαστήρα ως προσωπικότητα ευρείας αποδοχής. Στη σύντομη αυτή πρωθυπουργία του Πλαστήρα (3.1.1945 – 8.4.1945) προσπάθησε να αποτρέψει τον Εμφύλιο πόλεμο, όπως πρώτος τον αποκάλεσε. Σημαντικό γεγονός αυτής της περιόδου είναι η υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας. Η Βρετανική όμως πολιτική έβλεπε στο πρόσωπο του Πλαστήρα εμπόδιο στην προώθηση των πολιτικών επιλογών και Αγγλικών συμφερόντων στην περιοχή, γι αυτό μεθόδευσαν την παραίτηση Πλαστήρα και όρισαν αντιβασιλέα τον μητροπολίτη Δαμασκηνό. Ακολούθησε το θλιβερό κεφάλαιο του εμφύλιου σπαραγμού.
plastiras_1
Η λήξη του Εμφυλίου βρίσκει τον Πλαστήρα να πρωταγωνιστεί στην πολιτική σκηνή ως ιδρυτής – αρχηγός της ΕΠΕΚ, και με σύνθημα τη λέξη «Αλλαγή», σύνθημα που κυριάρχησε και τη δεκαετία του ‘80. Με το άσχημο μετεμφυλιοπολεμικό κλίμα, το όργιο τρομοκρατίας και επεμβάσεων του ξένου παράγοντα, που οδήγησε στην εκτέλεση Μπελογιάννη και των συντρόφων του, ο Πλαστήρας σχηματίζει δύο κυβερνήσεις συνασπισμού Κεντρώων κομμάτων το διάστημα 1950 – 52, χαρακτηρισμένο ως «κεντρώο διάλειμμα». Παρά το σύντομο διάστημα, η κυβέρνηση Πλαστήρα ανέπτυξε πλούσια δράση σε πολλούς τομείς. Προτεραιότητες, η εξάλειψη των συνεπειών του Εμφυλίου, η οικονομική και κοινωνική ανασυγκρότηση. Με τη λήψη των «μέτρων ειρηνεύσεως» και την πολιτική «λήθης του παρελθόντος», προσπάθησε να επουλώσει τις βαθιές πληγές μιας δεκαετίας καταστροφών.Ασκώντας γενικά μετριοπαθή πολιτική, προσπάθησε να υλοποιήσει ένα πρωτότυπο και τολμηρό για τις συνθήκες της εποχής σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα, το οποίο μεταξύ των άλλων προβλέπει εθνικοποιήσεις, παρεμβάσεις στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, αξιοποίηση της αμερικάνικης βοήθειας με διάφανες διαδικασίες, διασφάλιση κοινωνικών παροχών, διανομή γης σε ακτήμονες αγρότες, ψήφιση νέου συντάγματος και προώθηση δημοκρατικών θεσμών, δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες, κλπ.
Με κλονισμένη υγεία, λόγω εγκεφαλικού επεισοδίου που υπέστη το 1952, με ένα κόμμα ουσιαστικά διασπασμένο, με τον Αμερικάνικο παράγοντα να υποδεικνύει στους ψηφοφόρους ότι είναι συμφέρον τους να ψηφίσουν τον «Συναγερμό», με την Αριστερά να τον εξομοιώνει με τον αντίπαλό του («τι Παπάγος τι Πλαστήρας»), χάνει τις εκλογές της 16ης Νοεμβρίου του 1952.
Λίγους μήνες αργότερα άφησε την τελευταία του αναπνοή, στις 26.7.53, σκορπώντας θλίψη στο Πανελλήνιο. Στην κηδεία του, όπως παρατήρησε δημοσιογράφος αντίπαλης προς τον Πλαστήρα εφημερίδας, παραβρέθηκαν άνθρωποι απ’ όλα τα κοινωνικά στρώματα και απ’ όλα τα πολιτικά κόμματα, πράγμα ασύνηθες για την τότε Ελληνική πραγματικότητα.
plastiras05
Ο Πλαστήρας εκτός από ικανότατος στρατιωτικός με πολιτική δράση, υπήρξε ένας υπέροχος άνθρωπος. Υπόδειγμα πατριωτισμού, τιμιότητας, αρετής, ανιδιοτελούς προσφοράς και απλόχερης ανθρωπιάς. Πολλές φορές ο μισθός του αθόρυβα και διακριτικά έφθασε σε ανθρώπους της ανάγκης και της φτώχειας. Ποτέ του δεν απόκτησε περιουσιακά στοιχεία και έμεινε στην ιστορία ως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα πολιτικού και στρατιωτικού που πέθανε “στην ψάθα”. Τα στοιχεία αυτά τον έκαμαν ν’ αγαπηθεί απ’ τον απλό λαό όσο κανένας ίσως άλλος δημόσιος άνδρας, αλλά κι ο ίδιος ποτέ δεν αποστασιοποιήθηκε απ’ το λαό.
Πέρα όμως από την εθνική προσφορά του, ο Πλαστήρας συνέδεσε άρρηκτα το όνομά του με την περιοχή της Καρδίτσας, αν και ποτέ δεν μερολήπτησε υπέρ της ιδιαίτερης πατρίδας του. Ο παραθεριστικός οικισμός “Νεράιδα”, ο δρόμος Καρδίτσα – Αγρίνιο (που όμως δεν ολοκληρώθηκε ποτέ), είναι έργα που φέρουν τη σφραγίδα του.Το σημαντικότερο όμως όλων είναι η σύλληψη της ιδέας και ο σχεδιασμός της ομώνυμης σήμερα λίμνης, η οποία αποτελεί καθοριστικό σημείο αναφοράς της οικονομικής, τουριστικής και κοινωνικής ζωής του Νομού.
Η Πολιτεία και Κοινωνία έχουν τιμήσει κατ’ επανάληψη την μνήμη του Ν. Πλαστήρα, με σειρά εκδηλώσεων, έργων και αποφάσεων. Η τεχνητή λίμνη στην Καρδίτσα, το στρατόπεδο στη Λάρισα, το τρένο της Δυτικής Θεσσαλίας φέρουν το όνομά του. Στον τόπο καταγωγής του, το Μορφοβούνι, Αγράφων, πραγματοποιούνται από δεκαετίες οι πολιτιστικές εκδηλώσεις «Πλαστήρεια» ενώ το 1994 δημιουργήθηκε το Κέντρο Ιστορικών Μελετών «Ν. Πλαστήρας» με διάφορα τμήματα, στόχος του οποίου είναι η δημιουργία μονογραφικού Μουσείου Πλαστήρα. Με την εφαρμογή του «σχεδίου Καποδίστριας» στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, συστάθηκε Δήμος Πλαστήρα ο οποίος περιλαμβάνει τα ανατολικά παραλίμνια χωριά.
============================================================================ 



Νικόλαος Πλαστήρας
1951. Η Ελλάδα προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της, καθώς έχει πρόσφατα βγει από τα ερείπια μιας πολυετούς εμπόλεμης κατάστασης που έχει σμπαραλιάσει τη χώρα.
Πρωθυπουργός, ο επονομαζόμενος «Μαύρος Καβαλάρης», ο Νικόλαος Πλαστήρας.
 Ένας άνθρωπος, τού οποίου ο πατριωτισμός, η ηθική αρετή και η εντιμότητα δύσκολα αμφισβητούνται, ακόμη κι από πολιτικούς αντιπάλους.
Το περίφημο εργοστάσιο ζυθοποιίας «ΦΙΞ», το οποίο βρισκόταν στην Λεωφόρο Συγγρού, δημοσιεύει αγγελία, ζητώντας οδηγό.
 Όπως ήταν φυσικό, οι υποψήφιοι που διεκδίκησαν την θέση, ήταν πολλοί.
Ο υπάλληλος τής «ΦΙΞ» που...
εξέταζε τις αιτήσεις, κάποια στιγμή κοιτάζει ερευνητικά, κάποιον από τούς υποψήφιους που βρισκόταν εκείνη την ώρα μπροστά του, με έναν τρόπο σαν να προσπαθεί να ξεδιαλύνει κάποιο μυστήριο…
Το επώνυμο που αναγράφεται στην αίτηση εργασίας, είναι «Πλαστήρας»…
«Τον πρωθυπουργό τί τον έχετε;», ρωτά με μια ανάλαφρη και περιπαικτική διάθεση ο υπάλληλος.
Ο μεσόκοπος υποψήφιος, μ’ ένα ύφος ντροπής και ταυτόχρονα μ’ έναν χαμηλόφωνο τόνο, αναλαμβάνει να εξηγήσει: «Είναι αδελφός μου… Είναι όμως επιθυμία, δική μου και δική του, αν υπάρχει κάποιος καταλληλότερος για τούτη τη θέση, να μην σάς επηρεάσει η σχέση αυτή…».
Εσύ, τίμιε αναγνώστη, απλά κάνε την θλιβερή σύγκριση στο μυαλό σου, τού τότε και τού τώρα…
Υπενθυμίζεται, πως ο Νικόλαος Πλαστήρας, εκτός από τις υπηρεσίες του στην πατρίδα, πρόσφερε διακριτικά τον μισθό του σε άπορους και ορφανά παιδιά, ενώ ο ίδιος πέθανε πάμφτωχος… Άφησε πίσω του την «τεράστια» περιουσία, που αποτελούνταν από τα παράσημά του, 216 δραχμές, 10 δολάρια κι ένα σιδερένιο…κρεβάτι εκστρατείας… Ακόμη και το κουστούμι τής κηδείας του, ήταν προσφορά φίλου του…


 http://www.pare-dose.net/?p=4373#ixzz1g9xKIZy5



Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2012

ΕΛΙΑΜΕΠ Blogs

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2012

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΟ ΣΕΒΑΣΜΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΜΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗ ΓΕΝΕΤΕΙΡΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΡΟΦΟ ΤΟΥ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

======================================================================
{ ΑΝΟΙΞΕΤΕ   ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ  ΑΥΤΗ }


===================================================================

Φιλέλληνες Ευρωπαίοι ζητούν συμβολικά την Ελληνική υπηκοότητα! - Η έκκληση της Νάντης
Posted: 03 Jan 2012 10:25 PM PST

"Για αλληλεγγύη, είμαι και εγώ Έλληνας". Έτσι ονομάζεται μια γαλλική σελίδα στο blogspot η οποία ξεκίνησε ένα νέο κίνημα συμπαράστασης προς τη χώρα μας.

(http://jesuisgrec.blogspot.com)

Αρκετοί Ευρωπαίοι φιλέλληνες, μετά τη σύνοδο των Καννών, έχουν καταθέσει αίτηση συμβολικά για απόκτηση της ελληνικής υπηκοότητας καταγγέλλοντας τη ''δικτατορία των αγορών'', που θέλει να τσακίσει έναν λαό που αντιστέκεται.
Η ιδέα για τη μαζική υποβολή αιτήσεων ξεκίνησε από την πόλη Νάντη της Γαλλίας και αποτυπώνεται σε ένα κείμενο που έχουν δημοσιεύσει οι εμπνευστές του κινήματος και κυκλοφορεί στο ίντερνετ, σε αρκετές μάλιστα γλώσσες.


Κοινό τους αίτημα: να λάβουν και την ελληνική υπηκοότητα ως μια έμπρακτη, συμβολική συμπαράσταση στους Έλληνες.
''Μέχρι στιγμής έχουν συγκεντρωθεί 180 συνολικά αιτήματα στα προξενεία μας'', αναφέρει ο κ. Ευθύμιος Αραβαντινός, εκπρόσωπος Τύπου στην ελληνική πρεσβεία στο Παρίσι.

Ολόκληρο το κείμενο με τίτλο ''Η έκκληση της Νάντης για την Ελλάδα'' :
Λόγω αλληλεγγύης είμαι και εγώ Ελληνας, Ελληνίδα!

Ζητάμε τη διπλή υπηκοότητα

Επειδή ο ελληνικός λαός ταπεινώνεται, ας είμαστε αλληλέγγυοι ενάντια στους πλούσιους όλου του κόσμου. Ας ζητήσουμε όλοι, συμβολικά, την ελληνική υπηκοότητα!

Αγανακτισμένοι από τη δειλία και την έλλειψη οράματος των δυτικών κυβερνήσεων - μεταξύ των οποίων και η δική μας (1) - ενάντια στη δικτατορία των χρηματαγορών, και εξαγριωμένοι από τη ταπείνωση στην οποία υπόκειται σήμερα ο ελληνικός λαός, κατηγορούμενος αδιάντροπα γιά ασωτεία και απάτη, συλλογικά υποδεικνειούμενος ως ένοχος χωρίς να μπορέσει να αυτουπερασπισθεί (2), καταδικασμένος σε μιά ατελείωτη λιτότητα και στη μετάνεια με όρους που θυμίζουν το λόγο του στρατάρχη Πεταίν το 1940 γιά την ηθική τάξη, «τη προσπάθεια » και «το πνεύμα ηδονής».

Εμείς μάλιστα δεν ξεχνάμε ότι αυτοί που σήμερα θυσιάζουν την Ελλάδα στο βωμό της κερδοσκοπίας, κάνοντας πως ελπίζουν ότι ο οικονομικός φασισμός θα ικανοποιηθεί με αυτή τη μικρή χώρα και ότι οι ίδιοι θα γλυτώσουν...
.... είναι αυτοί οι ίδιοι που εγκατέλειψαν τη Τσεχοσλοβακία στον Αδόλφο Χίτλερ στο Μόναχο το 1938, ελπίζοντας πως θα του αρκούσε αυτή η καινούργια λεία που του προσέφεραν, αφού είχαν πριν παρατήσει τη δημοκρατική Ισπανία (3).
Δεν αντέχουμε πιά να βλέπουμε τους νεόπλουτους (1% του πληθυσμού παγκοσμίως) να θριαμβεύουν, αγνοώντας το αληθινό ηθικό χρέος που η Ανθρωπότητα οφείλει στο ελληνικό έθνος (4), διότι έδωσε στη Ευρώπη το πρώτο σπόρο μιάς άμεσης δημοκρατίας (5), βασισμένης ακριβώς στη κατάργηση των χρεών και στη χειραφέτηση των πολιτών από τη δουλεία τους γιά τα χρέη αυτά, πριν 2500 χρόνια (6). Γιά όλους αυτούς τους λόγους, είμαστε όλοι Ελληνες και Ελληνίδες. Συνεπώς, ήρθε η ώρα γιά να μη συνεργαστούμε, με τη παθητικότητά μας, ούτε μιά στιγμή παραπάνω στην οικοινιμική υποταγή της Ελλάδας (7). Ετσι θέλουμε, με ένα σαφές σήμα, να είμαστε αλληλέγγυοι με την Ελλάδα και να μοιραστούμε, τουλάχιστον συμβολικά, τη τύχη του λαού της.

Οπότε ζητάμε σήμερα να τύχουμε της Ελληνικής υπηκοότητας και απευθύνουμε επίσημη αίτηση στην Ελληνική Πρεσβεία της χώρας μας, θα δημοσιοποιήσουμε δε αυτή τη ενέργεια με μία πρώτη λίστα υπογραφών, στις 24 Νοεμβρίου 2011, επέτειο μιάς σημαντικής δράσης της Ελληνικής αντίστασης, που έγινε στη γέφυρα του Γοργοπόταμου τη νύχτα της 24ης προς την 25η Νοεμβρίου 1942 (8).

Και το κείμενο της αίτησης:

Κύριε Πρέσβη,

Αλληλέγγυος/η προς τη χώρα σας, ο/η υπογράφων/ουσα ζητώ προσωπικά να καταμετρηθώ ως Ελληνας/ιδα από καρδιάς και να αποκτήσω τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις όσων έχουν διπλή υπηκοότητα, γιά να ασκήσω αυτή τη διεθνική εθνικότητα με σκοπό να εγκαθιδρύσουμε μία παγκόσμια δημοκρατία ελευθερίας και ισότητας, 25 αιώνες μετά το Σόλωνα, το Κλεισθένη και το Περικλή.
Ευχαριστώ εκ των προτέρων γιά την απάντησή σας.
Με αδελφοσύνη προς το λαό σας.

ΟΝΟΜΑ............. ΕΠΩΝΥΜΟ..................... ΠΟΛΗ............... ΧΩΡΑ...............
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ Η ΙΔΙΟΤΗΤΑ.................................

Copy/paste το κείμενο αυτό ή στείλτε το δικό σας γράμμα στη πρεσβεία της χώρα σας και επίσης στείλετε ένα αντίγραφο στη ακόλουθη διεύθυνση του συλλόγου :jesuisgrec@numericable.fr

Μπορείτε επίσης να γράψετε ένα προσωπικό σχόλιο στο πιό κάτω blog :
http://jesuisgrec.blogspot.com/

Αυτή η προσωπική και συλλογική ενέργεια-αίτηση γιά την ελληνική υπηκοότητα ανήκει μόνο σε αυτούς και αυτές που την κάνουν και δεν την κατευθύνει κανένα κόμμα ή οργανισμός. Την προτείνει ο πολιτιστικός σύλλογος « Ν.e.u.f » « Nantes Est Une Fête ! » (H Νάντη είναι μιά γιορτή) (9).

Σημειώσεις κειμένου έκκλησης

1.Ποτέ δεν θα ξεχάσουμε τη πατερναλιστική περιφρόνηση των ηγετών της Γερμανίας και της Γαλλίας προς την Ελλάδα, αλαζονική και προσβλητική συμπεριφορά τόσο περισσότερο σκανδαλώδης εφόσον αυτές οι δύο χώρες προμηθεύουν πανάκριβα οπλικά συστήματα στην Ελλάδα.
Αισθανόμαστε ντροπή γιά το ζεύγος Μερκέλ-Σαρκοζί, που δίνει μαθήματα διδασκαλίας σε μιά Ελλάδα γονατισμένη, που της εφαρμόζουν με το ζόρι μιά θεραπεία τόσο επιτακτική και ανόητη όσο ήταν η ιατρική της εποχής του Μολιέρου, βασισμένη στη αφαίμαξη, μία ιατρική που ονειρεύονται ανοιχτά να την εφαρμόσουν μετά στους δικούς τους λαούς.
Δεν δεχόμαστε να χάνει ένα έθνος τη πολιτική του κυριαρχία, γιά πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, λόγω ενός απλού diktat οικονομικής απόδοσης των επενδύσεων των 1% προνομιούχων όλου του κόσμου, που μπορούσαν να αγοράσουν κρατικά ομόλογα.
Δεν θα επιτρέψουμε να συκοφαντηθεί ο ελληνικός λαός στη θέση μερικών κερδοσκόπων και αισχοκερδών όλου του κόσμου και των συνενόχων τους.

2. Ούτε να εκφραστεί με δημοψήφισμα.

3. Ο Τσώρτσιλ είχε πει αυτή τη περίφημη φράση μετά από το σύμφωνο του Μονάχου: «Μεταξύ του πολέμου και της ατιμίας διαλέξατε την ατιμία, θα έχετε τον πόλεμο». Αλλά γνωρίζουμε λιγότερο το ότι ο Γκάντι από την Ινδία είχε δηλώσει : «Η Ευρώπη πούλησε τη ψυχή της γιά να υπάρξει στη γη 8 ημέρες παραπάνω. Η ειρήνη που η Ευρώπη κέρδισε στο Μόναχο, αποτελεί το θρίαμβο της βίας και είναι η ήττα της».
Δεν ξεχνάμε ότι ο στρατηγός Φωσέρ, ηγέτης της γαλλικής αποστολής βοηθείας εγκατεστημένη στη Πράγα, αηδιασμένος από το σύμφωνο του Μονάχου, είχε στείλει τη παραίτησή του στη γαλλική κυβέρνηση γιά να σωθεί η τιμή και είχε ζητήσει τη τσέχικη υπηκοότητα. Ο στρατηγός Λουί Ευγένιος Φωσέρ έζησε 20 χρόνια πλάι στο τσέχικο λαό. Επιστρέφοντας στη Γαλλία έγινε αντιστασιακός κατά τη ναζιστική κατοχή, έπειτα συνελλήφθει και εξορίστηκε στη Γερμανία απ΄όπου γύρισε ζωντανός το 1945.

4. Γιατί η Ελλάδα έδωσε στο κόσμο το δραστήριο μύθο της Αντιγόνης, ανίκητη εξέγερση της συνείδησης εναντίον της αυθαιρεσίας και της τυραννίας.

5. Γιατί η Ελλάδα έδωσε στην Ευρώπη το πρώτο σπόρο μιάς άμεσης δημοκρατίας (όχι αναθετουμένης σε μιά τάξη εκλεγέντων-επαγγελματιών, αλλά ασκουμένης αμέσως από κληρωτούς βουλευτές),

6. Και διότι η ενακτήρια πράξη που εγκαινίασε την Αθηναική Δημοκρατία πρώτος σπόρος - ακόμα εύθραυστος και ατελής βεβαίως - που αποφάσισε ο άρχοντας Σόλωνας το 594 π.Χ. ήταν ακριβώςη κατάργηση των χρεών και η γενική χειραφέτηση των πολιτών από τη δουλεία τους γιά τα προσωπικά τους χρέη. Αλλά ποιός το θυμάται ;

Ούτε ξεχνάμε την λαμπρή και ηρωική ελληνική αντίσταση, συμμετέχοντας σε μεγάλο βαθμό στην απελευθέρωση της Ευρώπης από το ναζισμό.

7. Αυτή η κηδεμονία θα σήμαινε ένα έρπον πραξικόπημα κατά της ευρωπαικής δημοκρατίας και τη προγραμματισμένη ασφυξία της ελληνικής κοινωνίας με την υλική και ηθική ταπείνωσή της η οποία αναγκαστικά θα παρέσυρε, σαν ένα ντόμινο, τις διπλανές χώρες, μεταξύ των οποίων και τη δική μας, στο ίδιο αποτέλεσμα, με το κίνδυνο μιάς προ-φασιστικής κρίσης.

8. Τη νύχτα της 24ης προς την 25η Νοεμβρίου 1942, η ανατίναξη της σιδηροδρομικής γέφυρας του Γοργοποτάμου, στο στρατηγικής σημασίας άξωνα Θεσσαλονίκης-Αθήνας, αποτελεί μιά μεγάλη από κοινού δράση δύο σημαντικών κινημάτων της ελληνικής αντίστασης, των κουμμουνιστικών ΕΑΜ-ΕΛΛΑΣ και των μη κουμμουνιστικών ΕΔΕΣ-ΕΟΕΑ, υποβοηθούμενων από Bρετανούς πράκτορες.

9. Ο σύλλογος Ν.e.u.f. οργανώνει στη Νάντη (Λουάρ και Βρετάννη, Γαλλία) τη Γιορτή των γλωσσών και των διαδρομών μνήμης της αντιφασιστικής Αντίστασης. Ο σύλλογος αυτός, το 1995, απαιτούσε την αυτοματισμένη διαφάνεια των δημόσιων λογιστικών μέσω Ιντερνέτ και το 1997 εγκαινίασε το «Ρεβεγιόν της Πρωτομαγιάς» μπροστά στο Χρηματηστήριο του Παρισιού, πρώτη δημοτική εκδήλωση του δυτικού κόσμου γιά το φόρο Τομπίν κατά της κερδοσκοπίας και εναντίων των φορολογικών παραδείσων. Ο Ν.e.u.f. πήρε επίσης τη πρωτοβουλία της «Εκκλησης των Αντιστασιακών προς τις νέες γενιές της 8ης Μαρτίου 2004» (με την ATTAC) και της λεγομένης Δήλωσης «Δεκαπόλ, Δέκα καινούργια δικαιώματα γιά τον προσεχή αιώνα».

Το κίνημα που ξεκίνησε στη Γαλλία έχει αποκτήσει πλέον διεθνή απήχηση...

mediagate.गर

Αποστολή: Ελένη Ζαχαράκη

από: Palmografos।com - Φιλέλληνες Ευρωπαίοι ζητούν συμβολικά την Ελληνική υπηκοότητα! - Η έκκληση της Νάντης - Αξίζει να διαβαστεί!

ΠΗΓΗ
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου 2011

ΕΙΔΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ



Ιαν08

ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΙΚΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΡΑΤΟΥΣΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ.

By Anacondagr on Ιανουαρίου 8th, 2012 at 16:14
Posted In: Διεθνείς Εξελίξεις
[Μετάφραση]
Διαπλοκή – Διαφθορά – Πτώχευση – Προδοσία / Τί Κυοφορείται;
Η Αίγυπτος αμφισβητεί την Ελληνική ΑΟΖ και καλεί την Τουρκία και την Κύπρο να οριοθετήσουν τις δικές τους ΑΟΖ, ξεχνώντας το Καστελόριζο, το οποίο πρώτοι εμείς όμως υποβαθμίσαμε .
Η πολιτική δυστυχώς μοιάζει με το ποδόσφαιρο! Όταν χάνεις επί 89 λεπτά συνέχεια ευκαιρίες να βάλεις γκολ, μπορεί να φας ένα στο 90 !!!
Έτσι παρά το δίκηο μας κινδυνεύουμε με την αναβλητικότητα , φοβικότητα και υποτέλεια των πολιτικών μας να βρεθούμε για μία ακόμη φορά πίσω από τις εξελίξεις, που μας ξεπερνούν. Νέοι παίκτες ξεπετάγονται και δυστυχώς με τη δική μας διστακτικότητα να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα και νόμιμα κατοχυρωμένα δικαιώματά μας, ομαδοποιούνται βάσει των δικών τους συμφερόντων με τους αντιπάλους μας, σχηματίζοντας πλέον πυρήνες νέας ισχύος. Και έτσι δεν έχουμε να παλέψουμε μόνο με τα συμφέροντα της Τουρκίας, αλλά και των άλλων δορυφόρων της …
Σ’ αυτό το νέο καλειδοσκόπιο αντικρουομένων συμφερόντων έχουμε μήπως κάποια πρωτοποριακή πρόταση, εκτός του γνωστού αποτυχημένου ιδεολογήματος περί φιλίας με την Τουρκία – χωρίς όμως την ισχύ της αυτοσυντήρησης – που κρύβει απλά την ανικανότητα και προδοτική συμπεριφορά πολιτικών και υπαλλήλων της Ελληνικής Διοίκησης; Δυστυχώς όχι!
Μένοντας δε ανίσχυροι να παρακολουθούμε τα τεκταινόμενα, είμαστε εκτεθειμένοι στα βλέμματα αυτών, που ξέρουν να διακρίνουν την αλήθεια πίσω από προφάσεις και φτιασιδώματα. Και εκεί που μετράει, φαινόμαστε αδύναμοι, ανίσχυροι και φοβισμένοι .Αυτό είναι το χειρότερο μήνυμα που μπορούσαμε να εκπέμψουμε. Ανοίγει την όρεξη διεκδικήσεων , κυρίως παράνομων και εκβιασμών , όπως το αίμα προκαλεί τους λύκους να επιτεθούν.
Δεν τα γράφω για να απελπιστούμε. Τα λέω για να συνειδητοποιήσουμε το γιατί οι Έλληνες δέχονται τη μεθοδευμένη αυτή και λυσσαλέα επίθεση.
Γιατί μπορεί οι πολιτικοί μας να έχουν αλωθεί και σκύψει το κεφάλι, όμως ο υπέροχος Λαός μας εξακολουθεί να διαπνέεται από τα πατρικά του ιδανικά και στο αίμα του να ρέει καθαρό το αίμα, που θρέφει τη Γη μας, χιλιάδες τώρα χρόνια. Αυτόν φοβούνται οι επικυρίαρχες δυνάμεις, αυτόν στοχεύουν και επιδιώκουν να τον γονατίσουν, για να αντλήσουν άφοβα τον Ιχώρα της Χώρας και του Λαού της.
Να μην τους δώσουμε αυτή τη χαρά. Να  «πικράνουμε» τους γήινους εργολάβους του Άδη, όπως όμορφα αγγέλλεται στα αναστάσιμα τροπάρια, πολεμώντας σκληρά, γι’ άλλη μία φορά , εμείς οι Έλληνες, μπροστάρηδες στον αγώνα για την νέα Γέννηση , για την Ανάσταση!
Μην γελιέστε, αυτό που ζούμε όλοι μας, είναι οι πόνοι μία Γέννας. Η ποιότητας του τέκνου, αποτελεί την ατομική και συλλογική μας ευθύνη!!!
Κυριάκος Κόκκινος 
Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω-Αντιπρόεδρος Συνδέσμου Ελλήνων Βατραχανθρώπων

==========================================================
Eίκοσι χρόνια χωρίς τη Σοβιετική Ένωση  
Συντάκτης: Βλάσης Αγτζίδης   
Τρίτη, 03 Ιανουάριου 2012 00:46
Πέρασαν ήδη 20 χρόνια (25 Δεκεμβρίου 1991) από την οριστική διάλυση μιας μεγάλης Αυτοκρατορίας, που σφράγισε την ιστορία του 20ου αιώνα, καθόρισε τη μορφή της ευρύτερης περιοχής μας, απείλησε τις έως τότε κυρίαρχες δυνάμεις του κόσμου, προσπάθησε να αλλάξει τις καθιερωμένες νοοτροπίες και διακήρυξε τη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας “απαλλαγμένης από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο”. Τελικά απέτυχε σ’ όλους τους στόχους που έθεσαν οι αρχικοί επαναστάτες του ’17, που πίστεψαν ότι μπορούν να υπερπηδηθούν κάποια στάδια της κοινωνικής εξέλιξης. Υλοποίησαν εν τέλει τα πιο τρελά όνειρα των μεταφυσικών φιλοσόφων που πίστευαν ότι το πνεύμα προηγείται του όντος και ότι αρκεί η βούληση για να αλλάξει τον ρου των πραγμάτων και να ανατρέψει τους νόμoυς της φύσης…. Μόνο που γι αυτό, απαραίτητη ήταν η σκληρή κυριαρχία μιας νέας τάξης ανθρώπων -συσπειρωμένων γύρω από το Κόμμα, απολαμβάνοντας τα πλείστα όσα οφέλη από τη συσπείρωση αυτή- που πίστευαν ότι αποτελούν την τελείωση του ανθρώπινου είδους, ότι οι ιδέες τους εκφράζουν την ενσάρκωση της έως τότε oυτοπίας και ότι η πολιτική πρακτική τους εγγυάται το δρόμο για την κατάκτηση του επίγειου Παράδεισου.

Κατάφεραν εν τέλει να μετατρέψουν μια φιλοσοφική άποψη που προερχόταν από την καρδιά της νεωτερικότητας σε προνεωτερικό θρησκευτικό φαινόμενο. Και ακριβώς γι αυτό ανταγωνίστηκαν τις προηγούμενες θρησκευτικές εκφράσεις, προσπαθώντας να αντικαταστήσουν το παλιό τελετουργικό με το νέο, όπως και τα σύμβολα και τις “Ιερές Γραφές” των παλαιότερων δοξασιών. Η πρόσφατη κηδεία του βορειοκορεάτη ηγέτη είχε την ίδια ακριβώς γεύση αυτού του νέου κομμουνιστικού τελετουργικού, που εισήχθη στην ιστορία από τον Στάλιν και την ομάδα του.
Οι τελευταίες μέρες
Η περίοδος διακυβέρνησης του Μπρέζνιεφ  (1964 μέχρι το 1982), που αποκλήθηκε «περίοδος της στασιμότητας», χαρακτηρίστηκε από τη διόγκωση των κρατικών ελλειμμάτων και την βαθμιαία κατάρρευση των παραγωγικών δυνατοτήτων. Στη συνέχεια και για 15 μήνες ανέλαβε την διακυβέρνηση τα ΕΣΣΔ ο Γιούρι Αντρόποφ για να τον διαδεχθεί στη γενική γραμματεία του Κομμουνιστικού Κόμματος ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Με την έναρξη των οικονομικών μεταρρυθμίσεων, που έγιναν γνωστές ως «περεστρόϊκα» και με την ελευθερία που δόθηκε στους πολίτες για άσκηση ιδιωτικής οικονομικής δραστηριότητας, η ηγετική ομάδα στόχευε στην επανεκκίνηση της χειμάζουσας σοβιετικής οικονομίας. Η διαδικασία αυτή της οικονομικής φιλελευθεροποίησης δεν μπόρεσε να οδηγήσει στα αποτελέσματα που προσδοκούσαν. Η ύπαρξη πολλών κέντρων εξουσίας εντός του Κόμματος, αλλά και η ύπαρξη πολλών απωθημένων από δεκαετίες προβλημάτων, όπως το εθνικό ζήτημα, οδήγησαν στην αποσύνθεση και τελικά στην εσωτερική κατάρρευση της Αυτοκρατορίας.
Στις 21 Δεκεμβρίου του 1991 συνήλθαν οι ηγέτες των δημοκρατιών και υπέγραψαν Πρωτοκόλλο διάλυσης στην Alma-Ata του Καζαχστάν. Λίγες μέρες πριν οι πρόεδροι της Ρωσίας, Ουκρανίας και Λευκορωσίας είχαν κηρύξει της Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών. Μετά την υπογραφή του Πρωτοκόλλου, εκών άκων ο  Γκορμπατσόφ -Πρόεδρος του Πρεζίντιουμ (Presidium) του Ανώτατου Σοβιέτ και Αρχηγός του Κράτους- αποδέχτηκε το αποτέλεσμα. Στις 25 Δεκεμβρίου παραιτήθηκε από την προεδρεία της Ένωση. Την επόμενη ημέρα, το Ανώτατο Σοβιέτ, αναγνώρισε την πτώχευση και την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και αυτοδιαλύθηκε.
Ένα προδιαγεγραμμένο τέλος
Η εξέλιξη αυτή, που μπορεί να εξέπληξε ακόμα και τους γνωρίζοντες στη Δύση, είχε ήδη προβλεφτεί από τους ηγέτες εκείνους της ευρωπαϊκής Αριστεράς, που διαφωνούσαν με τον ολοκληρωτισμό που εισήγαγε για πρώτη φορά στην ευρωπαϊκή σοσιαλιστική σκέψη ο Β.Ι.Λένιν. Διαφωνούσαν πλήρως με την αντίληψη της ύπαρξης ενός ιεραρχικά δομημένου, συγκεντρωτικού του «κόμματος Νέου Τύπου», το οποίο θα λειτουργούσε ως μηχανισμός άσκησης εξουσίας, στο όνομα και ερήμην των «αφώτιστων» εργαζομένων.
Ο Πλεχάνωφ ήταν ένας από τους ηγέτες των μενσεβίκων (μειοψηφικών) του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Ρωσίας. Που από το 1903 έκανε σκληρή κριτική στις απόψεις του Λένιν. Ο Πλεχάνωφ υποστήριζε ότι πρώτα θα γινόταν η αστική δημοκρατική επανάσταση, στην οποία θα οδηγούσε η φιλελεύθερη μεσαία τάξη. Διαφώνησε με την μπολσεβίκικη άποψη για το Κόμμα και κατηγόρησε τον Λένιν ότι με τις απόψεις του δημιουργεί “κατάσταση πολιορκίας” και επιβάλλει στο σοσιαλισμό την “πειθαρχία των στρατώνων“. Αλλη σημαντική διαφωνία του Πλεχάνωφ με τον Λένιν ήταν η “δικτατορία του προλεταριάτου“. Ο Πλεχάνωφ κατηγόρησε τον Λένιν ότι κάνει σύγχυση μεταξύ της δικτατορίας του προλεταριάτου και της δικτατορίας πάνω στο προλεταριάτο. Κατάγγειλε παράλληλα τις μεθόδους του Λένιν ως “κακέκτυπο της τραγικής αδιαλαξίας του γιακωβινισμού” και πρόβλεψε ότι οι απόψεις που εκφράζονται από τον Λένιν, ανοίγουν το δρόμο στους επίδοξους δικτάτορες.
Με τις απόψεις του Πλεχάνωφ τάχθηκε και ο Τρότσκι, ο οποίος έγραψε: “Η οργάνωση του Κόμματος θα πάρει τη θέση του ίδιου του Κόμματος, η Κεντρική Επιτροπή τη θέση της Οργάνωσης και τέλος ο δικτάτορας θα πάρει τη θέση της Κεντρικής Επιτροπής.”
Ομως ο Τρότσκι, στα κρίσιμα χρόνια που ακολούθησαν το 1917, συντάχθηκε απόλυτα με τους επαγγελματίες επαναστάτες, επωμιζόμενος με αυτό τον τρόπο μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τις εξελίξεις που οδήγησαν λίγο αργότερα στη σκληρή σταλινική τυραννία, στην εξόντωση της πλειοψηφίας των πρώτων μπολσεβίκων και τελικά στη δολοφονία του ίδιου. Συμφώνησε το Σεπτέμβριο του 1918 με τους Λένιν και Στάλιν για την απαγόρευση των αντιπολιτευτικών οργανώσεων. Ως αρχηγός του Κόκκινου Στρατού κατάστειλε την αντι-κομματική εξέγερση των ναυτών της Κροστάνδης, καθώς και το μαχνοβίτικο αναρχικό κίνημα των φτωχών αγροτών της περιοχής της Μαριούπολης (Νότια Ουκρανία) και επέβαλλε με τη βία τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις του “πολεμικού κομμουνισμού”, που κατέστρεψαν την αγροτική παραγωγή και οδήγησαν τη Ρωσία στο λιμό.
Δριμεία κριτική στην πολιτική αυτή άσκησε και ο Π. Α. Κροπότκιν. Εγραφε: “…Εγιναν τεράστια λάθη, που πληρώθηκαν με το θάνατο χιλιάδων ανθρώπων και με την καταστροφή ολόκληρων περιοχών“ και αναρωτιόταν: “Πως οι κήρυκες μιας νέας ζωής και μιας νέας κοινωνίας μπορεί να καταφεύγουν σε τέτοια όπλα για να αμυνθούν απέναντι στους εχθρούς τους;
Ο Κροπότκιν προειδοποιούσε:   “Η προσπάθεια να θεμελιώσετε μια καινούργια κοινωνία με μέσο τη δικτατορία είναι μοιραία καταδικασμένη σε αποτυχία… Αν συνεχιστεί η σημερινή κατάσταση, ακόμα και η λέξη “σοσιαλισμός” θα καταντήσει κατάρα...”
Επίσης και η Ρόζα Λούξεμπουργκ κατάγγειλε “τον υπερσυγκεντρωτισμό που υπερασπίζει ο Λένιν” και παραλλήλιζε το πνεύμα που επικράτησε με “το στείρο πνεύμα του νυχτοφύλακα.” Εγραφε η Λούξεμπουργκ: “Χωρίς γενικές εκλογές, απεριόριστη ελευθερία του τύπου και των συγκεντρώσεων, ελεύθερη πάλη των ιδεών, γίνεται μια ζωή επιφανειακή, όπου η γραφειοκρατία είναι το μόνο ενεργό στοιχείο… Υπάρχει λοιπόν στο βάθος μια κυβέρνηση κλίκας, μια δικτατορία είναι αλήθεια, …η δικτατορία μιας χούφτας πολιτικών.”
Οι συνέπειες της κατάρρευσης
O Πλεχάνωφ, ο Κροπότκιν, η Λούξεμπουργκ δικαιώθηκαν πολύ γρήγορα. Η δικτατορία των, ιδεαλιστών αρχικά, επαγγελματιών επαναστατών πάνω στην εργατική τάξη γρήγορα εξελίχθηκε σε στυγνή δικτατορία μιας γραφειοκρατικής τάξης πάνω στο λαό, που βρήκε την απόλυτη αποθέωσή της στα χρόνια της σταλινικής τρομοκρατίας.
Η νέα τάξη των γραφειοκρατών διαχειρίστηκε με ιδιαίτερο τρόπο την εξουσία, που χαρακτηριζόταν από την υπεροψία που της κληρονόμησε ο Λένιν με το Κόμμα Νέου Τύπου. Εν τέλει αποφάσισε την αυτοδιάλυση και τη νομιμοποίηση των κερδών που είχε ήδη συλλέξει από την «μαύρη οικονομία» κατά τις τελευταίες δεκαετίες σοβιετικής διακυβέρνησης. Το σοβιετικό οικοδόμημα διαλύθηκε στα εξ ων συνετέθη. Οι παλιές διαφορές εμφανίστηκαν και πάλι στο προσκήνιο με έναν ιδιαιτέρως σφοδρό τρόπο. Το εθνικό ζήτημα που ταλάνιζε την προσοβιετική Ρωσική Αυτοκρατορία και είχε απωθηθεί βιαίως κατά τη σοβιετική εποχή, επανήλθε με κατακλυσμιαίο τρόπο οδηγώντας σε αιματηρές συγκρούσεις τους κάποτε αδελφωμένους λαούς.
Ο Ψυχρός Πόλεμος –που το πρώτο του αποτέλεσμα υπήρξε η Μικρασιατική καταστροφή- τελείωσε με δραματικό τρόπο. Μαζί του τελείωσε και η ισορροπία των δύο παγκόσμιων πόλων που είχε έως τότε δημιουργηθεί.
Για τους Έλληνες –ειδικά τις πολυάνθρωπες κοινότητες που κατοικούσαν στην ΕΣΣΔ- κατάρρευση είχε μοιραία αποτελέσματα. Πολλοί βρέθηκαν ανάμεσα στα πυρά των αντιμαχόμενων εθνών, στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, στην Τσετσενία και στην Αμπχαζία, και αναγκάστηκαν να καταφύγουν ως πρόσφυγες πολέμου σε μια Ελλάδα που ελάχιστα κατανοούσε τις κοσμοϊστορικές αλλαγές.. Παράλληλα, ξεκίνησε και πάλι το παλιό –από το 1918- ρεύμα της μετανάστευσης των ομογενών προς την Ελλάδα. Περισσότεροι από 200.000 ομογενείς –κυρίως από τις περιοχές όπου τους είχε εξορίσει ο σταλινισμός- κατέφυγαν στη «μητέρα-πατρίδα», που για άλλη μια φορά στάθηκε μάλλον αδιάφορη, αν όχι εχθρική, με τους ομοεθνείς πρόσφυγες.
Η νέα τάξη πραγμάτων απαιτούσε μια ευρύτερη αντίληψη των νέων γεωπολιτικών δεδομένων, ώστε να υπάρξει παραγωγική προσαρμογή και δημιουργική αξιοποίηση των νέων συνθηκών. Το μέλλον θα αποδείξει εάν η Ελλάδα ως έθνος-κράτος διέθετε μια τέτοια αντίληψη στο εξαιρετικά σύνθετο μετασοβιετικό τοπίο


==================================================================

================================================================

ΕΙΔΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ


MAHTMA  GANDI
=============================================

ΥΠΟΘΗΚΕΣ   ΓΚΑΝΤΙ

Δεν πρέπει  να έχεις :
1].  Πλούτο  χωρίς  μόχθο.
2}. Πολιτική  χωρίς αρχές.
3.Απόλαυση  χωρίς συναίσθημα.
4}. Γνώση χωρίς  χαρακτήρα.
5}. Εμπόριο χωρίς ήθος.
6}. Επιστήμη χωρίς  ανθρωπιά.
7}.Λατρεία χωρίς ουσία
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)