Α Ρ Ε Ο Π Ο Λ Ε Ω Σ Μ Α Ν Η Σ ΟΚΤΑ Τ Α Ξ Ι Ο Γ Υ Μ Ν Α Σ Ι Ο Το Ιστολόγιο αυτό στοχεύει να επιτύχει επικοινωνία μεταξύ των φοιτησάντων στο Οκτατάξιο Γυμνάσιο Αρεοπόλεως της Μάνης, σε εκείνα τα πέτρινα χρόνια, όταν Αγωνιστές Γονείς στα Πέτρινα Αλώνια της Μάνης είχαν επιλέξει να μάθουν γράμματα στα παιδιά τους, θυσιάζοντας προς τούτο ένα μεγάλο τμημα της ζωής τους, μέσα από μία ανθρωποβόρα βιοχωχρονοπορία στην Μανιάτικη Βιοπάλη ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: tzeferakoslp@gmail.com
Σελίδες
Δημοφιλείς αναρτήσεις
-
Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2013 ''Κατέριψαν'' το Α-7 του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ ....οι Αντιαεραπόροι της Μοίρας ...
-
«Μητρός τε και Πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον εστίν η Πατρίς» ================================= ΣΑΡΑΝΤΟΣ ...
-
Greek War of Independence From Wikipedia, the free encyclopedia Greek War of Independence Theodoros Vryzakis (oil painting, 1852, Ben...
-
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΟΟΣΟΦΙΑ -ΣΩΚΡΑΤΗΣ =============================================== ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙ...
-
===================================================================== ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΡΕΟΠΟΛΕΩΣ {Οκτατάξιο } =========================...
-
ΓΥΜΝΑΣΙΟ { ΟΚΤΑΤΑΞΙΟ } ΑΡΕΟΠΟΛΕΩΣ ΜΑΝΗΣ ΑΡ Ε Ο Π Ο Λ Ε Ω Σ Μ Α Ν Η Σ Ο Κ Τ Α Τ Α Ξ Ι Ο Γ Υ Μ Ν Α Σ Ι Ο....
-
ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΡΕΟΠΟΛΕΩΣ {Οκτατάξιο } - ENA ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΠΟΥ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΕ ΚΑΙ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕ ΨΥΧΙΚΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ ...
-
ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ - ΑΡΧΗΓΟΣ ΓΕΕΘΑΑ - ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΩΣΤΑΡΑΚΟΣ Στο Καστελόριζο Σαν τη «μύγα» μέσα στο ρουθούνι της Τουρκίας στριφογύριζε χθες το μεσημ...
-
============================================== ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΟΕΔΡΙΚΗ ΦΡΠΥΡΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΟΕΔΡΙΚΗ ΦΡΟΥΡΑ ==================...
-
GREEK SURNAMES Οι καταρριψεις τουρκικών αεροσκαφων από ελληνικά μαχητικα. Πως μπορεί ο ελληνισμός να τιθασεύσει τον νεοθωμανό και τις φι...
Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 2012
ΤΟ ΒΗΜΑ - Α. Σαμαράς: Από τη Ρωσία με αγάπη! - πολιτική
Κυριακή 15 Ιανουαρίου 2012
NEWS OF INTERNATIONAL INTRESTING
The Mani
The area of the southern Peloponnese known as ‘the Mani’ is a special place. Its location on the fringes of southern Europe, its turbulent history and its rugged, natural beauty all combine to give the visitor an unforgettable experience. The drive from Kalamata down into the Mani is stunning- something you will never forget.
Check out some of the various topics above to get an in depth idea of some of the area’s main characteristics as well as looking at options of where to stay, from the established resorts such as Stoupa orKardamyli, to a more off the beaten track location in the Deep Mani.
Who is this site for?
- Anyone looking around for a new destination for their holiday. We hope there is sufficient information to answer all questions an independent traveller requires to arrange a tailor-made itenary. Any unanswered questions you may have can be posted below.
- Anyone who has already booked to come to the Mani. Be sure to bookmark this site on your laptop/smart phone before you arrive to recieve up to date information on what’s happening in the area as well as reading the latest comments left by fellow visitors. Don’t miss out!
- Anyone who shares our passion for the area who merely wants to keep in touch from near or afar.
Who are we?
- Inside the Mani have been publishing guide books and an annual magazine since 2004. You can therefore trust the content on this site as being accurate- we know what we are talking about.
Areopolis
see map below
“The first is Tsimova (Areopolis), a handsome town and large, governed by a Captain named Mavromichali. The Tsimovites only are worthy men, their manners and good customs show it – in appearance merchants but secretly pirates”
Nikitas Nifakos circa. 1800
The town is of great historic importance to Greece as it was here that the war for independence against 350 years of Turkish occupation began. On 17th March 1821, a banner was raised and allegiance sworn under the motto “Victory or Death” by the various Maniat clan leaders assembled. They then marched to Kardamyli and on to Kalamata. The seven-year struggle had begun. In recognition of this role, the town was renamed Areopolis after Ares, the god of war, in 1836. Previously it had been known by its Slavic name, Tsimova.
By following the map out of Areopolis on the road to Omales, it is possible to walk down to the pebbly beach of Pyrgos and then on the caves of Pyrgos Dirou. Once you come to the T-junction marked on the map of Areopolis, simply turn left and follow the road all the way down to the beach. The concrete gives way to a dirt road and as you near the sea, it swings right. To get to the beach you have to hop over the wall by the house and walk down some steps to get on to the rocks. You will see steps ahead of you on the other side of a very small beach that bring you out onto the tarmac road to the beach. It should take just over an hour to here from town. There is no café on the beach so you will need to take plenty of water. It is also possible to cut across the small headland at the far end of the beach to get to the caves of Pyrgos Dirou. An earth path runs around the back of the concrete hut – simply follow it for 5 minutes to get to the caves. The ticket office is 100m up the road
================================
www.Drougos.gr
Θέματα Διεθνούς Ασφάλειας
Can Turkey Really Be a Political Model for Its Region?
From the outset of the ‘Arab Spring’, Turkey has pursued an active foreign policy and supported a number of recent popular uprisings throughout the Arab world.
BY SEYED ALI ALAVI | JANUARY 13, 2012
Having appeared on Arab TV channels such as Al Jazeera and Al Arabiya to express Turkish support of political opposition in revolutionary Arab countries, Turkey’s Foreign Minister, Ahmet Dayutoglu, is now a familiar and popular figure in the Arab world. The Turkish Prime Minister conducted an ‘Arab Spring Tour’, where he visited post-uprising Tunisia, Egypt and Libya. In his visit to the latter, Ergodan was greeted at the airport by chairman of Libya’s new National Transitional Council, Mustafa Abdul-Jalil. Ergodan has even been compared by some to the late Gamal Abdel Nasser, whose pan Arab propaganda, amongst other factors, made him a regional hero in the 1950s.
What is more, Turkey has, as its Western allies, stepped up pressure on neighbouring Syria – a country that Mr. Ergodan once promoted close connections with – by calling on Bashar Al Assad to recognise the will of the Syrian people and step down as president. His view is – somewhat ironically, as the latter part of this article will show – that a future cannot be built on ‘the blood of the oppressed’. Statements such as this one have been warmly received by the Arab streets, as has Turkey’s leading sponsorship of exiled Syrian opposition, whose meetings and events have been facilitated in Istanbul and Ankara.Just as Turkey’s support for the popular uprisings was welcomed in the Arab world, the country’s (op)position toward the Assad regime has been commended by the United States and the European Union. More generally, the country has received praise from Western and Arab pundits, some of whom have suggested that the seemingly successful political model in which Turkey’s moderate Islamic government coexists with democracy and secularism, be the model that emerging democracies in the region replicate. There is, however, reason to be vigilant about Turkey as a regional political role model. In late December 2011, around the period when Turkish foreign delegates were visiting Arab countries and making strong statements in support of revolutionary uprisings, the Turkish military launched an offensive air strike using highly advanced F-16 warplanes, targeted at Kurdish villages along the Turkish and Iraq-Kurdistan border. The attacks killed 35 villagers. To its major embarrassment, the Turkish government admitted that the dead, originally thought to be fighters from the separatist Kurdistan Workers’ Party (PKK), were in fact civilians. This episode brings to mind Turkey’s ongoing and longstanding ethnic rights issue towards its Kurdish minority, for which it has yet to find a peaceful solution. This is in spite of what has appeared as goodwill – or perhaps simply good diplomacy – on part of the Turkish Prime Minister who, when taking office in 2003, promised that his government would alter Turkey’s policy of Kurdish suppression. The ethnic minority issue also persists despite Mr. Ergodan being the first Turkish Prime Minister to visit Erbil, the capital of Kurdistan Regional Government in Northern Iraq, and opening a Turkish consulate there in March 2011.
Some elements within the Turkish political and military establishment as well as some extremists within the Kurdistan Worker’s Party’s political structure seem to view any Turkish initiatives towards the Kurdish question as disadvantageous for their respective political ambitions. Be that as it may, escalation of ‘domestic’ violence in Turkey begs the question of whether the country in fact merits the praise and role model status that some have granted it. Being a democratic country requires implementation of ethnic minorities’ human rights. In order for the ‘Turkish model’ to be one worth replicating in post-authoritarian Arab states, Turkey must first and foremost pursue coherently within its own borders the pro-democracy rhetoric that it has been promoting throughout the Arab world.
Seyed Ali Alavi is a PhD candidate in the Department of Politics and International Studies at the School of Oriental and African Studies
------------------------------------------------------------------------------------------
Σάββατο 14 Ιανουαρίου 2012
: Frank Sinatra- I've got you under my skin
: Frank Sinatra- I've got you under my skin: : : Frank Sinatra- I've got you under my skin : : Frank Sinatra- I've got you under my skin : : - : Frank Sinatra- I've got you under my ski...
Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2012
ΤΟ ΒΗΜΑ - Αξονας Αθήνας - Τελ Αβίβ - Λευκωσίας απάντηση στην αστάθεια - πολιτική
Σάββατο 7 Ιανουαρίου 2012
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΛΑΣΤΗΡΑΣ ΜΕΤΡΟΝ ΣΥΓΚΡΙΣΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΗΘΟΥΣ ΚΑΙ ΑΡΕΤΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ
-------------------------------------------
ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΑΣ ΑΝΑΛΟΓΙΣΤΟΥΝ
ΚΑΙ ΜΙΜΗΘΟΥΝ ΤΟΝ ΜΕΓΙΣΤΟ
ΝΙΚΟΛΑΟ ΠΛΑΣΤΗΡΑ, ΩΣ ΜΕΤΡΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΗΘΟΥΣ ΚΑΙ ΑΡΕΤΗΣ
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΛΑΣΤΗΡΑΣ
Τελειώνοντας το Γυμνάσιο Καρδίτσας, κατατάχθηκε εθελοντής στο στρατό, στο 5ο Σύνταγμα Πεζικού Τρικάλων, με το βαθμό του δεκανέα.
Το 1905 πήρε μέρος με τα αντάρτικα σώματα στον Μακεδονικό Αγώνα. Από την πρώτη στιγμή έδειξε με τις πρωτοβουλίες του, ότι πρόκειται για δραστήριο άτομο, στοιχείο που φανερώνεται από την ενεργό συμμετοχή του στο «Σύνδεσμο Υπαξιωματικών», με σκοπό την αξιοκρατία και την εξυγίανση του Στρατεύματος, κίνηση παράλληλη με αυτή των αξιωματικών που έκαναν το Κίνημα στο Γουδί, το 1909.
Το 1910 – 1912 φοίτησε στη Σχολή Υπαξιωματικών της Κέρκυρας και με το βαθμό του Ανθυπολοχαγού πήρε μέρος στους Βαλκανικούς αγώνες (1912-1913), το 1914 πήρε μέρος στον Βορειοηπειρωτικό Αγώνα, το 1916 πήρε μέρος στο κίνημα της “Εθνικής Αμυνας” του Ελευθερίου Βενιζέλου, πολεμά στο Μακεδονικό μέτωπο, τραυματίζεται και προάγεται σε ταγματάρχη. Το 1918 ανδραγαθεί στη μάχη του Σκρα και προάγεται σε αντισυνταγματάρχη.
Το 1919 πήρε μέρος στην εκστρατεία της Ουκρανίας με το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων και προάγεται σε συνταγματάρχη. Αργότερα μέσω Ρουμανίας αποβιβάσθηκε με το σύνταγμά του στη Σμύρνη.
Στην Μικρασιατική εκστρατεία αναδείχθηκε η ηγετική φυσιογνωμία του στρατιωτικού Πλαστήρα, δίνοντας νικηφόρες μάχες με τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Γίνεται ο φόβος και ο τρόμος των αντιπάλων που τον ονομάζουν “καρά-πιπέρ” (μαύρο πιπέρι) και το ηρωικό 5/42 σύνταγμα ευζώνων “σειτάν ασκέρ”(ασκέρι του διαβόλου).
Οταν άρχισε η κατάρρευση του μετώπου, ο Πλαστήρας σαν “από μηχανής θεός” έσωσε την τιμή του Ελληνικού Στρατού. Δίνοντας στρατηγικές μάχες και εφαρμόζοντας τακτική κανονικής υποχώρησης, έσωσε στρατιώτες διαλυμένων μονάδων από βέβαιη αιχμαλωσία. Ταυτόχρονα έδωσε την ευκαιρία να διασωθούν εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες από σφαγή, γεγονός που τον έκανε ν’ αγαπηθεί από τους πρόσφυγες όσο κανένας άλλος, τόσο που λίγο αργότερα αποκλήθηκε “άγιος της προσφυγιάς”, ενώ πολλά παιδιά πήραν για βαπτιστικό όνομα το επώνυμο του Πλαστήρα.
Ως στρατιωτικός ήταν οξυδερκής, γενναίος, δίκαιος και αμερόληπτος, στοιχεία που τον έκαναν να αγαπηθεί και να κατακτήσει το σεβασμό όλων. Γι’ αυτό όταν μαζί με τον Γονατά και τον αντιπλοίαρχο Φωκά κάτω απ’ το βάρος της Μικρασιατικής καταστροφής έκαμαν την Επανάσταση της Χίου – Μυτιλήνης, αναγνωρίστηκε απ’ όλους ως φυσικός αρχηγός της. Τον Σεπτέμβρη του 22 ο πανίσχυρος “Αρχηγός” με τα στελέχη της επανάστασης μπαίνει στην Αθήνα, ανατρέποντας την κυβέρνηση και υποχρεώνοντας το Βασιλιά Κωνσταντίνο να παραιτηθεί υπέρ του Γεωργίου του Β. Η είσοδος αυτή σηματοδοτεί ουσιαστικά και την είσοδό του στην πολιτική ζωή της χώρας, καθορίζοντας ανεξίτηλα την πορεία της.
Την περίοδο 1922 – 1923 ο Πλαστήρας λειτουργεί ως “ναυγαγοσώστης του έθνους” κατά τον Ι. Ζίγδη. Το όνομά του και μόνο αρκεί να κατευνάσει τη λαϊκή οργή και με την «Εκτέλεση των Εξ», παρά τις επιφυλάξεις του, εκτονώνεται η λαϊκή απαίτηση για παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων των Μικρασιατικής καταστροφής.
Με την ταχύτατη ανασύνταξη της Στρατιάς του Εβρου και με την απειλή νέου Ελληνοτουρκικού πολέμου ενίσχυσε την διαπραγματευτική θέση του Βενιζέλου και υπογράφηκε το 1923 η συνθήκη της Λωζάννης, την οποία και σήμερα επικαλούμαστε για την υπεράσπιση των εθνικών μας δικαίων. Συνθήκη, η οποία διπλωματικά χρεώνεται μεν στον Ελευθέριο Βενιζέλο, αλλά είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι οι όροι της θα ήταν σαφώς δυσμενέστεροι αν στο τιμόνι της χώρας εκείνη την τραγική για τον Ελληνισμό στιγμή δεν υπήρχε ο Πλαστήρας.
Στη σύντομη διάρκεια της επαναστατικής κυβέρνησης ο Πλαστήρας έδωσε λύση στο προσφυγικό πρόβλημα και κυρίως της στέγασης των εκατοντάδων χιλιάδων προσφυγικών οικογενειών. Επίσης έλυσε δυναμικά το χρόνιο αγροτικό ζήτημα, με νομοθετικό διάταγμα στις 14-2-1923 όπου για πρώτη φορά το μεγαλύτερο μέρος των τσιφλικιών διανεμήθηκε στους ακτήμονες, παραπέμποντας στο μέλλον την όποια αποζημίωση.
Τον Ιανουάριο του 1924 παραδίδει την εξουσία και ανακηρύσσεται από τη Δ Εθνοσυνέλευση “Αξιος της Πατρίδος”. Αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Αντιστράτηγου και έφυγε στο εξωτερικό για να φροντίσει την κλονισμένη υγεία του. Εκτοτε ζει στην Ευρώπη, ενώ στιγμή δεν φεύγει από το νου του η τύχη της πατρίδας του, την οποία υπεραγαπά και τον απασχολεί έντονα η θεμελίωση «εθνικού οικοδομήματος». Την εποχή αυτή δεν συμμετέχει ενεργά στην πολιτική ζωή της χώρας και ζει αυτοεξόριστος στην Ευρώπη (Ιταλία, Ελβετία, Γαλλία), ενώ διώκεται από τη δικτατορία Πάγκαλου.
Τον Ιανουάριο του 1924 παραδίδει την εξουσία και ανακηρύσσεται από τη Δ Εθνοσυνέλευση “Αξιος της Πατρίδος”. Αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Αντιστράτηγου και έφυγε στο εξωτερικό για να φροντίσει την κλονισμένη υγεία του. Εκτοτε ζει στην Ευρώπη, ενώ στιγμή δεν φεύγει από το νου του η τύχη της πατρίδας του, την οποία υπεραγαπά και τον απασχολεί έντονα η θεμελίωση «εθνικού οικοδομήματος». Την εποχή αυτή δεν συμμετέχει ενεργά στην πολιτική ζωή της χώρας και ζει αυτοεξόριστος στην Ευρώπη (Ιταλία, Ελβετία, Γαλλία), ενώ διώκεται από τη δικτατορία Πάγκαλου.
Η περίοδος του μεσοπολέμου χαρακτηρίζεται από αλλεπάλληλες επεμβάσεις του στρατού ο οποίος, με την ανοχή ή και την ενθάρρυνση μέρους των πολιτικών, επεμβαίνει στην πολιτική ζωή του τόπου. Στα πλαίσια αυτά ο Πλαστήρας ηγήθηκε αποτυχημένου κινήματος (στις 6-3-1933), ενώ μετείχε και στο κίνημα του 1935, καταδικάσθηκε γι’ αυτό σε θάνατο, αν και όταν εκδηλώθηκε δεν κατόρθωσε να φθάσει στην Ελλάδα.
Η Γερμανική προέλαση και κατοχή της Ευρώπης τον βρίσκει στη Νίκαια της Γαλλίας, απομονωμένο και ουσιαστικά αποκομμένο από την Ελληνική πραγματικότητα. Εκφράζει σκέψεις και διατυπώνει απόψεις για το πως η Ελλάδα θα βγει με τη λιγότερη δυνατή ζημιά από την δεδομένη πραγματικότητα. (Οι απόψεις αυτές αν και ήταν γνωστές εξαρχής, χρησιμοποιήθηκαν αργότερα από τους Βρετανούς κατηγορώντας τον για «φιλογερμανική στάση» για να τον υποχρεώσουν σε παραίτηση το 1945 από τη θέση του πρωθυπουργού).
Μετά τα Δεκεμβριανά του ’44 σχηματίσθηκε βραχύβια Κυβέρνηση με επικεφαλής τον Πλαστήρα ως προσωπικότητα ευρείας αποδοχής. Στη σύντομη αυτή πρωθυπουργία του Πλαστήρα (3.1.1945 – 8.4.1945) προσπάθησε να αποτρέψει τον Εμφύλιο πόλεμο, όπως πρώτος τον αποκάλεσε. Σημαντικό γεγονός αυτής της περιόδου είναι η υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας. Η Βρετανική όμως πολιτική έβλεπε στο πρόσωπο του Πλαστήρα εμπόδιο στην προώθηση των πολιτικών επιλογών και Αγγλικών συμφερόντων στην περιοχή, γι αυτό μεθόδευσαν την παραίτηση Πλαστήρα και όρισαν αντιβασιλέα τον μητροπολίτη Δαμασκηνό. Ακολούθησε το θλιβερό κεφάλαιο του εμφύλιου σπαραγμού.
Η λήξη του Εμφυλίου βρίσκει τον Πλαστήρα να πρωταγωνιστεί στην πολιτική σκηνή ως ιδρυτής – αρχηγός της ΕΠΕΚ, και με σύνθημα τη λέξη «Αλλαγή», σύνθημα που κυριάρχησε και τη δεκαετία του ‘80. Με το άσχημο μετεμφυλιοπολεμικό κλίμα, το όργιο τρομοκρατίας και επεμβάσεων του ξένου παράγοντα, που οδήγησε στην εκτέλεση Μπελογιάννη και των συντρόφων του, ο Πλαστήρας σχηματίζει δύο κυβερνήσεις συνασπισμού Κεντρώων κομμάτων το διάστημα 1950 – 52, χαρακτηρισμένο ως «κεντρώο διάλειμμα». Παρά το σύντομο διάστημα, η κυβέρνηση Πλαστήρα ανέπτυξε πλούσια δράση σε πολλούς τομείς. Προτεραιότητες, η εξάλειψη των συνεπειών του Εμφυλίου, η οικονομική και κοινωνική ανασυγκρότηση. Με τη λήψη των «μέτρων ειρηνεύσεως» και την πολιτική «λήθης του παρελθόντος», προσπάθησε να επουλώσει τις βαθιές πληγές μιας δεκαετίας καταστροφών.Ασκώντας γενικά μετριοπαθή πολιτική, προσπάθησε να υλοποιήσει ένα πρωτότυπο και τολμηρό για τις συνθήκες της εποχής σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα, το οποίο μεταξύ των άλλων προβλέπει εθνικοποιήσεις, παρεμβάσεις στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, αξιοποίηση της αμερικάνικης βοήθειας με διάφανες διαδικασίες, διασφάλιση κοινωνικών παροχών, διανομή γης σε ακτήμονες αγρότες, ψήφιση νέου συντάγματος και προώθηση δημοκρατικών θεσμών, δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες, κλπ.
Με κλονισμένη υγεία, λόγω εγκεφαλικού επεισοδίου που υπέστη το 1952, με ένα κόμμα ουσιαστικά διασπασμένο, με τον Αμερικάνικο παράγοντα να υποδεικνύει στους ψηφοφόρους ότι είναι συμφέρον τους να ψηφίσουν τον «Συναγερμό», με την Αριστερά να τον εξομοιώνει με τον αντίπαλό του («τι Παπάγος τι Πλαστήρας»), χάνει τις εκλογές της 16ης Νοεμβρίου του 1952.
Λίγους μήνες αργότερα άφησε την τελευταία του αναπνοή, στις 26.7.53, σκορπώντας θλίψη στο Πανελλήνιο. Στην κηδεία του, όπως παρατήρησε δημοσιογράφος αντίπαλης προς τον Πλαστήρα εφημερίδας, παραβρέθηκαν άνθρωποι απ’ όλα τα κοινωνικά στρώματα και απ’ όλα τα πολιτικά κόμματα, πράγμα ασύνηθες για την τότε Ελληνική πραγματικότητα.
Ο Πλαστήρας εκτός από ικανότατος στρατιωτικός με πολιτική δράση, υπήρξε ένας υπέροχος άνθρωπος. Υπόδειγμα πατριωτισμού, τιμιότητας, αρετής, ανιδιοτελούς προσφοράς και απλόχερης ανθρωπιάς. Πολλές φορές ο μισθός του αθόρυβα και διακριτικά έφθασε σε ανθρώπους της ανάγκης και της φτώχειας. Ποτέ του δεν απόκτησε περιουσιακά στοιχεία και έμεινε στην ιστορία ως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα πολιτικού και στρατιωτικού που πέθανε “στην ψάθα”. Τα στοιχεία αυτά τον έκαμαν ν’ αγαπηθεί απ’ τον απλό λαό όσο κανένας ίσως άλλος δημόσιος άνδρας, αλλά κι ο ίδιος ποτέ δεν αποστασιοποιήθηκε απ’ το λαό.
Πέρα όμως από την εθνική προσφορά του, ο Πλαστήρας συνέδεσε άρρηκτα το όνομά του με την περιοχή της Καρδίτσας, αν και ποτέ δεν μερολήπτησε υπέρ της ιδιαίτερης πατρίδας του. Ο παραθεριστικός οικισμός “Νεράιδα”, ο δρόμος Καρδίτσα – Αγρίνιο (που όμως δεν ολοκληρώθηκε ποτέ), είναι έργα που φέρουν τη σφραγίδα του.Το σημαντικότερο όμως όλων είναι η σύλληψη της ιδέας και ο σχεδιασμός της ομώνυμης σήμερα λίμνης, η οποία αποτελεί καθοριστικό σημείο αναφοράς της οικονομικής, τουριστικής και κοινωνικής ζωής του Νομού.
Η Πολιτεία και Κοινωνία έχουν τιμήσει κατ’ επανάληψη την μνήμη του Ν. Πλαστήρα, με σειρά εκδηλώσεων, έργων και αποφάσεων. Η τεχνητή λίμνη στην Καρδίτσα, το στρατόπεδο στη Λάρισα, το τρένο της Δυτικής Θεσσαλίας φέρουν το όνομά του. Στον τόπο καταγωγής του, το Μορφοβούνι, Αγράφων, πραγματοποιούνται από δεκαετίες οι πολιτιστικές εκδηλώσεις «Πλαστήρεια» ενώ το 1994 δημιουργήθηκε το Κέντρο Ιστορικών Μελετών «Ν. Πλαστήρας» με διάφορα τμήματα, στόχος του οποίου είναι η δημιουργία μονογραφικού Μουσείου Πλαστήρα. Με την εφαρμογή του «σχεδίου Καποδίστριας» στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, συστάθηκε Δήμος Πλαστήρα ο οποίος περιλαμβάνει τα ανατολικά παραλίμνια χωριά.
============================================================================

1951. Η Ελλάδα προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της, καθώς έχει πρόσφατα βγει από τα ερείπια μιας πολυετούς εμπόλεμης κατάστασης που έχει σμπαραλιάσει τη χώρα.
http://www.pare-dose.net/?p=4373#ixzz1g9xKIZy5
1951. Η Ελλάδα προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της, καθώς έχει πρόσφατα βγει από τα ερείπια μιας πολυετούς εμπόλεμης κατάστασης που έχει σμπαραλιάσει τη χώρα.
Πρωθυπουργός, ο επονομαζόμενος «Μαύρος Καβαλάρης», ο Νικόλαος Πλαστήρας.
Ένας άνθρωπος, τού οποίου ο πατριωτισμός, η ηθική αρετή και η εντιμότητα δύσκολα αμφισβητούνται, ακόμη κι από πολιτικούς αντιπάλους.
Το περίφημο εργοστάσιο ζυθοποιίας «ΦΙΞ», το οποίο βρισκόταν στην Λεωφόρο Συγγρού, δημοσιεύει αγγελία, ζητώντας οδηγό.
Όπως ήταν φυσικό, οι υποψήφιοι που διεκδίκησαν την θέση, ήταν πολλοί.
Ο υπάλληλος τής «ΦΙΞ» που...
εξέταζε τις αιτήσεις, κάποια στιγμή κοιτάζει ερευνητικά, κάποιον από τούς υποψήφιους που βρισκόταν εκείνη την ώρα μπροστά του, με έναν τρόπο σαν να προσπαθεί να ξεδιαλύνει κάποιο μυστήριο…Το επώνυμο που αναγράφεται στην αίτηση εργασίας, είναι «Πλαστήρας»…
«Τον πρωθυπουργό τί τον έχετε;», ρωτά με μια ανάλαφρη και περιπαικτική διάθεση ο υπάλληλος.
Ο μεσόκοπος υποψήφιος, μ’ ένα ύφος ντροπής και ταυτόχρονα μ’ έναν χαμηλόφωνο τόνο, αναλαμβάνει να εξηγήσει: «Είναι αδελφός μου… Είναι όμως επιθυμία, δική μου και δική του, αν υπάρχει κάποιος καταλληλότερος για τούτη τη θέση, να μην σάς επηρεάσει η σχέση αυτή…».
Εσύ, τίμιε αναγνώστη, απλά κάνε την θλιβερή σύγκριση στο μυαλό σου, τού τότε και τού τώρα…
Υπενθυμίζεται, πως ο Νικόλαος Πλαστήρας, εκτός από τις υπηρεσίες του στην πατρίδα, πρόσφερε διακριτικά τον μισθό του σε άπορους και ορφανά παιδιά, ενώ ο ίδιος πέθανε πάμφτωχος… Άφησε πίσω του την «τεράστια» περιουσία, που αποτελούνταν από τα παράσημά του, 216 δραχμές, 10 δολάρια κι ένα σιδερένιο…κρεβάτι εκστρατείας… Ακόμη και το κουστούμι τής κηδείας του, ήταν προσφορά φίλου του…
http://www.pare-dose.net/?p=4373#ixzz1g9xKIZy5
Rate this:
2 Votes
Ετικέτες
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΛΑΣΤΗΡΑΣ
Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2012
ΕΛΙΑΜΕΠ Blogs
Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2012
Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΟ ΣΕΒΑΣΜΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΜΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗ ΓΕΝΕΤΕΙΡΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΡΟΦΟ ΤΟΥ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
======================================================================
===================================================================
Φιλέλληνες Ευρωπαίοι ζητούν συμβολικά την Ελληνική υπηκοότητα! - Η έκκληση της Νάντης
{ ΑΝΟΙΞΕΤΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΑΥΤΗ }
===================================================================
Φιλέλληνες Ευρωπαίοι ζητούν συμβολικά την Ελληνική υπηκοότητα! - Η έκκληση της Νάντης
Posted: 03 Jan 2012 10:25 PM PST
"Για αλληλεγγύη, είμαι και εγώ Έλληνας". Έτσι ονομάζεται μια γαλλική σελίδα στο blogspot η οποία ξεκίνησε ένα νέο κίνημα συμπαράστασης προς τη χώρα μας.
Αρκετοί Ευρωπαίοι φιλέλληνες, μετά τη σύνοδο των Καννών, έχουν καταθέσει αίτηση συμβολικά για απόκτηση της ελληνικής υπηκοότητας καταγγέλλοντας τη ''δικτατορία των αγορών'', που θέλει να τσακίσει έναν λαό που αντιστέκεται.
Η ιδέα για τη μαζική υποβολή αιτήσεων ξεκίνησε από την πόλη Νάντη της Γαλλίας και αποτυπώνεται σε ένα κείμενο που έχουν δημοσιεύσει οι εμπνευστές του κινήματος και κυκλοφορεί στο ίντερνετ, σε αρκετές μάλιστα γλώσσες.
Κοινό τους αίτημα: να λάβουν και την ελληνική υπηκοότητα ως μια έμπρακτη, συμβολική συμπαράσταση στους Έλληνες.
''Μέχρι στιγμής έχουν συγκεντρωθεί 180 συνολικά αιτήματα στα προξενεία μας'', αναφέρει ο κ. Ευθύμιος Αραβαντινός, εκπρόσωπος Τύπου στην ελληνική πρεσβεία στο Παρίσι.
Ολόκληρο το κείμενο με τίτλο ''Η έκκληση της Νάντης για την Ελλάδα'' :
Λόγω αλληλεγγύης είμαι και εγώ Ελληνας, Ελληνίδα!
Ζητάμε τη διπλή υπηκοότητα
Επειδή ο ελληνικός λαός ταπεινώνεται, ας είμαστε αλληλέγγυοι ενάντια στους πλούσιους όλου του κόσμου. Ας ζητήσουμε όλοι, συμβολικά, την ελληνική υπηκοότητα!
Αγανακτισμένοι από τη δειλία και την έλλειψη οράματος των δυτικών κυβερνήσεων - μεταξύ των οποίων και η δική μας (1) - ενάντια στη δικτατορία των χρηματαγορών, και εξαγριωμένοι από τη ταπείνωση στην οποία υπόκειται σήμερα ο ελληνικός λαός, κατηγορούμενος αδιάντροπα γιά ασωτεία και απάτη, συλλογικά υποδεικνειούμενος ως ένοχος χωρίς να μπορέσει να αυτουπερασπισθεί (2), καταδικασμένος σε μιά ατελείωτη λιτότητα και στη μετάνεια με όρους που θυμίζουν το λόγο του στρατάρχη Πεταίν το 1940 γιά την ηθική τάξη, «τη προσπάθεια » και «το πνεύμα ηδονής».
Εμείς μάλιστα δεν ξεχνάμε ότι αυτοί που σήμερα θυσιάζουν την Ελλάδα στο βωμό της κερδοσκοπίας, κάνοντας πως ελπίζουν ότι ο οικονομικός φασισμός θα ικανοποιηθεί με αυτή τη μικρή χώρα και ότι οι ίδιοι θα γλυτώσουν...
.... είναι αυτοί οι ίδιοι που εγκατέλειψαν τη Τσεχοσλοβακία στον Αδόλφο Χίτλερ στο Μόναχο το 1938, ελπίζοντας πως θα του αρκούσε αυτή η καινούργια λεία που του προσέφεραν, αφού είχαν πριν παρατήσει τη δημοκρατική Ισπανία (3).
Δεν αντέχουμε πιά να βλέπουμε τους νεόπλουτους (1% του πληθυσμού παγκοσμίως) να θριαμβεύουν, αγνοώντας το αληθινό ηθικό χρέος που η Ανθρωπότητα οφείλει στο ελληνικό έθνος (4), διότι έδωσε στη Ευρώπη το πρώτο σπόρο μιάς άμεσης δημοκρατίας (5), βασισμένης ακριβώς στη κατάργηση των χρεών και στη χειραφέτηση των πολιτών από τη δουλεία τους γιά τα χρέη αυτά, πριν 2500 χρόνια (6). Γιά όλους αυτούς τους λόγους, είμαστε όλοι Ελληνες και Ελληνίδες. Συνεπώς, ήρθε η ώρα γιά να μη συνεργαστούμε, με τη παθητικότητά μας, ούτε μιά στιγμή παραπάνω στην οικοινιμική υποταγή της Ελλάδας (7). Ετσι θέλουμε, με ένα σαφές σήμα, να είμαστε αλληλέγγυοι με την Ελλάδα και να μοιραστούμε, τουλάχιστον συμβολικά, τη τύχη του λαού της.
Οπότε ζητάμε σήμερα να τύχουμε της Ελληνικής υπηκοότητας και απευθύνουμε επίσημη αίτηση στην Ελληνική Πρεσβεία της χώρας μας, θα δημοσιοποιήσουμε δε αυτή τη ενέργεια με μία πρώτη λίστα υπογραφών, στις 24 Νοεμβρίου 2011, επέτειο μιάς σημαντικής δράσης της Ελληνικής αντίστασης, που έγινε στη γέφυρα του Γοργοπόταμου τη νύχτα της 24ης προς την 25η Νοεμβρίου 1942 (8).
Και το κείμενο της αίτησης:
Κύριε Πρέσβη,
Αλληλέγγυος/η προς τη χώρα σας, ο/η υπογράφων/ουσα ζητώ προσωπικά να καταμετρηθώ ως Ελληνας/ιδα από καρδιάς και να αποκτήσω τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις όσων έχουν διπλή υπηκοότητα, γιά να ασκήσω αυτή τη διεθνική εθνικότητα με σκοπό να εγκαθιδρύσουμε μία παγκόσμια δημοκρατία ελευθερίας και ισότητας, 25 αιώνες μετά το Σόλωνα, το Κλεισθένη και το Περικλή.
Ευχαριστώ εκ των προτέρων γιά την απάντησή σας.
Με αδελφοσύνη προς το λαό σας.
ΟΝΟΜΑ............. ΕΠΩΝΥΜΟ..................... ΠΟΛΗ............... ΧΩΡΑ...............
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ Η ΙΔΙΟΤΗΤΑ.................................
Copy/paste το κείμενο αυτό ή στείλτε το δικό σας γράμμα στη πρεσβεία της χώρα σας και επίσης στείλετε ένα αντίγραφο στη ακόλουθη διεύθυνση του συλλόγου :jesuisgrec@numericable.fr
Μπορείτε επίσης να γράψετε ένα προσωπικό σχόλιο στο πιό κάτω blog :
Αυτή η προσωπική και συλλογική ενέργεια-αίτηση γιά την ελληνική υπηκοότητα ανήκει μόνο σε αυτούς και αυτές που την κάνουν και δεν την κατευθύνει κανένα κόμμα ή οργανισμός. Την προτείνει ο πολιτιστικός σύλλογος « Ν.e.u.f » « Nantes Est Une Fête ! » (H Νάντη είναι μιά γιορτή) (9).
Σημειώσεις κειμένου έκκλησης
1.Ποτέ δεν θα ξεχάσουμε τη πατερναλιστική περιφρόνηση των ηγετών της Γερμανίας και της Γαλλίας προς την Ελλάδα, αλαζονική και προσβλητική συμπεριφορά τόσο περισσότερο σκανδαλώδης εφόσον αυτές οι δύο χώρες προμηθεύουν πανάκριβα οπλικά συστήματα στην Ελλάδα.
Αισθανόμαστε ντροπή γιά το ζεύγος Μερκέλ-Σαρκοζί, που δίνει μαθήματα διδασκαλίας σε μιά Ελλάδα γονατισμένη, που της εφαρμόζουν με το ζόρι μιά θεραπεία τόσο επιτακτική και ανόητη όσο ήταν η ιατρική της εποχής του Μολιέρου, βασισμένη στη αφαίμαξη, μία ιατρική που ονειρεύονται ανοιχτά να την εφαρμόσουν μετά στους δικούς τους λαούς.
Δεν δεχόμαστε να χάνει ένα έθνος τη πολιτική του κυριαρχία, γιά πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, λόγω ενός απλού diktat οικονομικής απόδοσης των επενδύσεων των 1% προνομιούχων όλου του κόσμου, που μπορούσαν να αγοράσουν κρατικά ομόλογα.
Δεν θα επιτρέψουμε να συκοφαντηθεί ο ελληνικός λαός στη θέση μερικών κερδοσκόπων και αισχοκερδών όλου του κόσμου και των συνενόχων τους.
2. Ούτε να εκφραστεί με δημοψήφισμα.
3. Ο Τσώρτσιλ είχε πει αυτή τη περίφημη φράση μετά από το σύμφωνο του Μονάχου: «Μεταξύ του πολέμου και της ατιμίας διαλέξατε την ατιμία, θα έχετε τον πόλεμο». Αλλά γνωρίζουμε λιγότερο το ότι ο Γκάντι από την Ινδία είχε δηλώσει : «Η Ευρώπη πούλησε τη ψυχή της γιά να υπάρξει στη γη 8 ημέρες παραπάνω. Η ειρήνη που η Ευρώπη κέρδισε στο Μόναχο, αποτελεί το θρίαμβο της βίας και είναι η ήττα της».
Δεν ξεχνάμε ότι ο στρατηγός Φωσέρ, ηγέτης της γαλλικής αποστολής βοηθείας εγκατεστημένη στη Πράγα, αηδιασμένος από το σύμφωνο του Μονάχου, είχε στείλει τη παραίτησή του στη γαλλική κυβέρνηση γιά να σωθεί η τιμή και είχε ζητήσει τη τσέχικη υπηκοότητα. Ο στρατηγός Λουί Ευγένιος Φωσέρ έζησε 20 χρόνια πλάι στο τσέχικο λαό. Επιστρέφοντας στη Γαλλία έγινε αντιστασιακός κατά τη ναζιστική κατοχή, έπειτα συνελλήφθει και εξορίστηκε στη Γερμανία απ΄όπου γύρισε ζωντανός το 1945.
4. Γιατί η Ελλάδα έδωσε στο κόσμο το δραστήριο μύθο της Αντιγόνης, ανίκητη εξέγερση της συνείδησης εναντίον της αυθαιρεσίας και της τυραννίας.
5. Γιατί η Ελλάδα έδωσε στην Ευρώπη το πρώτο σπόρο μιάς άμεσης δημοκρατίας (όχι αναθετουμένης σε μιά τάξη εκλεγέντων-επαγγελματιών, αλλά ασκουμένης αμέσως από κληρωτούς βουλευτές),
6. Και διότι η ενακτήρια πράξη που εγκαινίασε την Αθηναική Δημοκρατία πρώτος σπόρος - ακόμα εύθραυστος και ατελής βεβαίως - που αποφάσισε ο άρχοντας Σόλωνας το 594 π.Χ. ήταν ακριβώςη κατάργηση των χρεών και η γενική χειραφέτηση των πολιτών από τη δουλεία τους γιά τα προσωπικά τους χρέη. Αλλά ποιός το θυμάται ;
Ούτε ξεχνάμε την λαμπρή και ηρωική ελληνική αντίσταση, συμμετέχοντας σε μεγάλο βαθμό στην απελευθέρωση της Ευρώπης από το ναζισμό.
7. Αυτή η κηδεμονία θα σήμαινε ένα έρπον πραξικόπημα κατά της ευρωπαικής δημοκρατίας και τη προγραμματισμένη ασφυξία της ελληνικής κοινωνίας με την υλική και ηθική ταπείνωσή της η οποία αναγκαστικά θα παρέσυρε, σαν ένα ντόμινο, τις διπλανές χώρες, μεταξύ των οποίων και τη δική μας, στο ίδιο αποτέλεσμα, με το κίνδυνο μιάς προ-φασιστικής κρίσης.
8. Τη νύχτα της 24ης προς την 25η Νοεμβρίου 1942, η ανατίναξη της σιδηροδρομικής γέφυρας του Γοργοποτάμου, στο στρατηγικής σημασίας άξωνα Θεσσαλονίκης-Αθήνας, αποτελεί μιά μεγάλη από κοινού δράση δύο σημαντικών κινημάτων της ελληνικής αντίστασης, των κουμμουνιστικών ΕΑΜ-ΕΛΛΑΣ και των μη κουμμουνιστικών ΕΔΕΣ-ΕΟΕΑ, υποβοηθούμενων από Bρετανούς πράκτορες.
9. Ο σύλλογος Ν.e.u.f. οργανώνει στη Νάντη (Λουάρ και Βρετάννη, Γαλλία) τη Γιορτή των γλωσσών και των διαδρομών μνήμης της αντιφασιστικής Αντίστασης. Ο σύλλογος αυτός, το 1995, απαιτούσε την αυτοματισμένη διαφάνεια των δημόσιων λογιστικών μέσω Ιντερνέτ και το 1997 εγκαινίασε το «Ρεβεγιόν της Πρωτομαγιάς» μπροστά στο Χρηματηστήριο του Παρισιού, πρώτη δημοτική εκδήλωση του δυτικού κόσμου γιά το φόρο Τομπίν κατά της κερδοσκοπίας και εναντίων των φορολογικών παραδείσων. Ο Ν.e.u.f. πήρε επίσης τη πρωτοβουλία της «Εκκλησης των Αντιστασιακών προς τις νέες γενιές της 8ης Μαρτίου 2004» (με την ATTAC) και της λεγομένης Δήλωσης «Δεκαπόλ, Δέκα καινούργια δικαιώματα γιά τον προσεχή αιώνα».
Το κίνημα που ξεκίνησε στη Γαλλία έχει αποκτήσει πλέον διεθνή απήχηση...
Αποστολή: Ελένη Ζαχαράκη
ΠΗΓΗ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)




